Digital Video Diary

Λατρεμένες, συγκλονιστικές, αριστουργηματικές σκηνές από ταινίες. Δεν με ενδιαφέρει αν διαφωνείτε.

Μία σκηνή διάρρηξης. Διαρκεί σε φιλμικό χρόνο όσο και σε πραγματικό. Γυρίστηκε σαν πρόβα χωρίς καν να έχουν γραφτεί οι διάλογοι και κρατήθηκε τελικά έτσι διότι ήταν απλά συγκλονιστική. (Du Rififi Chez Les Hommes, Jules Dassin, 1955)

Επιστροφή στο σπίτι της κοπέλας. Για λίγα λεπτά? Στο στέρεο, η Νίνα τραγουδά “Just In Time” (you found me just in time). Μετά η κοπέλα παίρνει την κιθάρα και άδει. Θα φύγει αυτός να προλάβει το αεροπλάνο ή μήπως όχι? (Before Sunset, Richard Linklater, 2004)

H έφηβη νεαρή δεν αντέχει άλλο. Η ζωή της έχει φερθεί με το χειρότερο τρόπο. Θα αυτοκτονήσει παίζοντας. Θα κινηματογραφηθεί αριστουργηματικά, σιωπηλά, υπέροχα. Θα κατέβει το λόφο κουτρουβαλώντας πολλές φορές. Η τελευταία θα είναι και η θανάσιμη. (Mouchette, Robert Bresson, 1967)

Ένα παράθυρο, ένα κλουβί. Μία κάμερα η οποία κινείται φαινομενικά αδιακρίτως αλλά πολύ πολύ συγκεκριμένα. Ένας χαρακτήρας παγιδευμένος. Ένα αριστούργημα ταυτότητας. (Professione: Reporter, Michelangelo Antonioni, 1975)

Τα τρία παιδιά θα βρουν ένα φαινομενικά τόπο πολιτισμού. Η έρημος είναι πίσω τους. Η βαρβαρότητα όμως είναι το κύριο χαρακτηριστικό του πολιτισμού. Τα ζώα σφάζονται και πυροβολούνται ένα-ένα χωρίς εφέ. Σκοτώνονται όλα κανονικά. (Walkabout, Nicolas Roeg, 1971)

Ένα μουσικό πέρασμα από όλους τους χαρακτήρες. Ο χρόνος γύρισε πίσω για μία δεύτερη ευκαιρία (;). Κανείς δεν το γνωρίζει εκτός απ’τον Donnie που γελάει στο κρεβάτι του γιατί γνωρίζει αυτό που δε θα γνωρίσει ποτέ κανείς. Mad World. (Donnie Darko, Richard Kelly, 2001)

Ένα ζευγάρι κάνει έρωτα. Ένα ζευγάρι εφήμερο, ίσως αταίριαστο. Ένας μόνιμος κάτοικος, μία επισκέπτρια. Μία πόλη φάντασμα. Η μνήμη και ο χρόνος είναι το θέμα. Είναι όλο το θέμα. (Hiroshima Mon Amour, Alain Resnais, 1959)

Μία κοπέλα λιποθυμά. Κάτι ίσως είχε μέσα η μους σοκολάτα. Ο σύζυγος την πάει στο κρεβάτι. Αυτή ονειρεύεται. Αλλά μάλλον όχι. Τα όνειρα είναι αλλόκοτα ή μήπως η πραγματικότητα είναι περισσότερο σατανική απ’τη δεδομένη ευημερία. Το πρωί ξυπνά. Είναι έγγυος και δεν το ξέρει. (Rosemary’s Baby, Roman Polanski, 1968)

O Karer πηγαίνει στο μπαρ. Στο μπαρ δεν κουνίεται κανείς. Όλοι παρακολουθούν την κοπέλα που τραγούδα.Τραγουδά αυτό το φανταστικό ουγγρικό τραγούδι που η μετάφραση του μας λέει πως «Όλα τέλειωσαν». Τόσο σπαρακτικό όσο και η ψυχοσύνθεση του Κάρερ. (Damnation, Bela Tarr, 1988)

Τέσσερεις φίλοι σε ένα ποτάμι. Κάποιοι άξεστοι με καραμπίνες. Τραμπουκισμός, αδικαιολόγητη σκληρότητα, παραφύσιν βιασμός. Η εκδίκηση δικαιολογείται και μένει ατιμώρητη. Οι τύψεις όμως μένουν. (Deliverance, John Boorman, 1972)

Ένας τραγουδιστής παίρνει τη θέση του στο χώρο του μπαρ για να τραγουδήσει. “I’m Easy” λέει το τραγούδι. Στο μπαρ τέσσερεις γυναίκες είναι σίγουρες ότι το τραγουδά μόνο γι’αυτές. (Nashville, Robert Altman, 1975)

80% πιθανότητα βροχής. Τι θα βρέξει όμως? Νερό ή βατράχια? (Magnolia, Paul Thomas Anderson, 1999)

Δύο τύποι γυρεύουν εκδίκηση. Κάποιος τους οδήγησε σε αυτό το μπαρ. Ο δράστης είναι εκεί. Θα φάει πάνω από 10 ξεγυρισμένα χτυπήματα από έναν πυροσβεστήρα. Ο πραγματικός όμως δράστης θα είναι δίπλα και θα παρακολουθεί. (Irreversible, Gaspar Noe, 2002)

To δάσος περπατά! Οι προφητείες βγαίνουν αληθινές. Θα έβγαιναν αν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του. Η επίθεση αρχίζει. Τόσα πολλά βέλη, ούτε ένα ειδικό εφέ. (The Throne of Blood, Akira Kurosawa, 1957)

H ώρα της φυγής ήρθε. Ο νεαρός μπαίνει στο βαν και αρχίζει να τρέχει. Πρώτα μία χτένα ή κάτι άλλο δε θυμάμαι. Ένα δάσος θα υψωθεί πίσω του, μετά όλος ο ωκεανός. Θα γλυτώσει και θα πνίξει όλους τους εχθρούς του με την καλωσύνη του. (Lawn Dogs, John Duigan, 1997)

Μία γυναίκα σε κατάθλιψη. Μία νοσοκόμα σε βάρδια. Η πρώτη δε μιλάει. Η δεύτερη δε σταματά να μιλάει. Η περιγραφή της πρώτης ερωτικής της συνεύρεσης κολάζει και τον Πάπα. (Persona, Ingmar Bergman, 1966)

Μία ταινία κολοσσός. Ένα δημιούργημα ασύλληπτο. Όλες οι τελευταίες σκηνές στο «αρχηγείο» του Συνταγματάρχη Κούρτζ στέλνουν ανατριχίλες. Οι διάλογοι με τον Willard κόβουν την ανάσα. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. (Apocalypse Now, Francis Ford Coppola, 1979)

O δολοφόνος είναι πια φυλακή. Ο φύλακας ρωτά να μάθει γιατί όλο αυτό το μακελείο. Ο δολοφόνος στέκεται πλάι στο παράθυρο. Έξω βρέχει και στο πρόσωπο του που αντανακλάται στο παράθυρο η βροχή μοιάζει με ένα τεράστιο ποτάμι κλάματος. (In Cold Blood, Richard Brooks, 1967)

H μόνη ταινία που δεν έχει ως θέμα της τους βίους του Ιησού αλλά παρόλ’αυτά περιέχει μία ανάσταση. Η πίστη ως θέμα στην καλύτερη προσέγγιση που έγινε ποτέ. (Ordet, Carl Theodor Dreyer, 1955)

H πολιορκία του σπιτιού καλά κρατεί. Οι μεθυσμένοι ντόπιοι είναι έτοιμοι να εισβάλλουν. Ο διανοούμενος μαθηματικός δεν πιστεύει στην βία. Μέχρι τώρα. (Straw Dogs, Sam Peckinpah, 1971(

O ντεκτέτιβ τέλειωσε την έρευνα του. Όλη ζωή της Μάργκο είναι σε ένα φάκελο. Judy is a punk παίζει από πίσω. “She smokes?” (The Royal Tenenbaums, Wes Anderson, 2001)

O χορός αρχίζει. Τελειώνει με το τέλος της ταινίας. Η κατάπτωση της αριστοκρατίας σε όλο της το μεγαλείο. Ένας χορός που διαρκεί ¾ της ώρας και δε βαριέσαι ούτε ένα δευτερόλεπτο. Οι εικόνες λάμπουν. (Il Gattopardo, Luchino Visconti, 1963)

Ένα γυμνό σώμα αιμορραγεί σε ένα τεράστιο κασόνι γεμάτο άσπρη ζάχαρη. Χρειάζεται κάτι άλλο? (Sweet Movie, Dusan Makaveyef, 1974)

Ιστορική εναρκτήρια σεκάνς με ένα πλάνο-σεκάνς (και ουχί μονοπλάνο όπως συχνά παραφράζεται). Γερανοί, τράβελλινγκ, τα πάντα. Και ένας κορυφαίος σερίφης. (Touch of Evil, Orson Welles, 1958)

O ήρωας βρίσκει επιτέλους τον Harry Lime. Ανεβαίνουν σε μία ρόδα ενός λούνα παρκ. Ο Harry κοιτά κάτω. Είναι όλοι μυρμήγκια. Ο φόνος είναι κατι με το οποίο ζεις? Αλήθεια ενδιαφέρονται οι άνθρωποι για τους άλλους ανθρώπους? (The Third Man, Carol Reed, 1949)

Ένα ζευγάρι ταξιδεύει με το αυτοκίνητο του στην εξοχή. Ένα δεκάλεπτο πλάνο σεκάνς σε τράβελλινγκ τους ακολουθεί. Χάος στους δρόμους, αφόρητες οι κόρνες. (Week End, Jean-Luc Godard, 1967)

Μία σύλληψη, μία φυλάκιση. Ένας καταδικασμένος σε θάνατο αποδρά. Τα καταφέρνει. Η ελευθερία είναι ηδονή. (Un Condamne a mort s’est echappe ou Le Vent soufflé ou il veut, Robert Bresson, 1956)

Τέσσερεις φίλοι πάνε να σώσουν τον νεαρό φίλο τους. Ο θάνατος είναι βέβαιος. Προς στίγμην φαίνεται πως νικούν, αλλά όχι. Επιλέγουν να πεθάνουν. (The Wild Bunch, Sam Peckinpah, 1969)

Ένας σχεδόν μεσήλικας πηγαίνει στο σπίτι του. Περνά από όλους τους φίλους του και κάνει μπάνιο στις πισίνες τους. Φτάνει στο σκοπό του, αλλά πλανάται. Όλα είναι ψέματα και παρελθόν. (The Swimmer, Frank Perry, 1968)

Έχω πολλές ακόμη. Τις παραπάνω τις επέλεξα απ’αυτές που θυμόμουν μέσα σε μισή ώρα. Το ότι είναι ανεξάντλητα είναι ευτυχία.

Θα γράψω για μία μόνο ταινία την οποία είδα την προηγούμενη Πέμπτη και με έστειλε στο διάολο. Μία ταινία την οποία άνετα βάζω σε αυτή την κατηγορία την οποία δεν αγγίζει κανείς. Αν και ποτέ δεν μπόρεσα να κάνω μία λίστα με τις καλύτερες μου ταινίες όλων των εποχών που να μην υπερβαίνει τις 100, αυτή η ταινία θα ήταν μέσα σε αυτή τη λίστα. Μιλάω για το ρώσικο “Come and See” (Idi I Smotri) του Elem Klimov που έκανε στα 1985.

Το dvd το είχα αγοράσει από Αγγλία τον Μάϊο (!!!) και το είδα μόλις τώρα. Ούτε που ξέρω γιατί. Δεν μετανιώνεις τέτοια πράγματα ούτε μπορείς να κάνεις αλλιώς. Μετά τα 137 λεπτά διάρκειας της ταινίας, της οποίας ο τίτλος προέρχεται από την Αποκάλυψη (Έλα και Δες το μακελείο και το λουτρό αίματος που θα συμβεί με την έλευση των τεσσάρων ιπποτών της αποκάλυψης), το στόμα μου ήταν ανοιχτό από το σοκ. Χρόνια είχα να ενθουσιαστώ έτσι. Η ιστορία θέλει ένα αγόρι, τον Φλόρυα, στα 1943 εν μέσω Γερμανικής εισβοής της Ναζί στη Λευκορωσία. Το πρόσωπο του αγοριού είναι ο φορέας αφήγησης και εξέλιξης της ιστορίας, η οποία στην αρχή τον θέλει να καίγεται να εισχωρήσει ως εθελοντής στους παρτιζάνους ενώ μετά ο πόλεμος καταστρέφει τα πάντα. Στο τέλος της ταινίας το πρόσωπο του Φλόρυα είναι τόσο χαραγμένο, ταλαιπωρημένο και διαλυμένο από όλα αυτά που πέρασε που δεν μπορείς να μη συγκλονιστείς.

Κάθε ταινία από έναν αξιοπρεπή σκηνοθέτη με θέμα τον πόλεμο ή κάποια εισβολή είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα προκαλέσει συγκίνηση. Δεκτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ο τρόπος της κινηματογράφισης είναι τέτοιος που απογειώνει το όλο φιλμ. Σκηνές σοκαριστικές, αηδιαστικές, τραγικά αληθινές (αληθινά πυρά, αληθινοί σκοτωμοί ζώων), έντονα ανθρωπιστικές και 100% πρωτότυπες κάνουν την ταινία ένα αδιαμφισβήτητο αριστούργημα. Ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει. Βρείτε την. Δεν πρέπει να μην τη δείτε.

Επιγραμματικά οι υπόλοιπες ταινίες της τελευταίας εβδομάδας:

Caché (εξαιρετικός ύμνος στην αντίληψη)

The Three Crowns of a Sailor (Raoul Ruiz, 1983). (πρωτότυπο και ενδιαφέρον)

Good Night and Good Luck (Πολύ καλό)

The Jacket (Jacob’s Ladder meets Donnie Darko, συμπαθές)

Match Point (o Woody αναστήθηκε)

Οι δύο απόλυτες μουσικές αναφορές: Η γαμήλια τούρτα των Zach και Lane ήταν το εξώφυλλο του "Get Behind me Satan" των White Stripes αλλά με τις φάτσες τους. Και δεύτερον στο τελευταίο επεισόδιο αφού ο τοπικός τροβαδούρος "ανακαλύφθηκε" και πήγε για support στο Neil Young, το Stars Hollow γεμίζει wannabe μουσικούς που γεμίζουν την πόλη με τα μουσικά τους όργανα και τραγουδούν. Ανάμεσα τους: Sonic Youth, Yo La Tengo, Sparks, Joe Pernice, Dave Allen, Jake La Botz και άλλοι.

Το κενό στα posts αυτού του κακόμοιρου blog οφείλεται όπως θα φαντάζεται οποιοσδήποτε σώφρων άνθρωπος στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας. Είδα αρκετά (όχι όσα ήθελα), εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν μπούρδες. Δε θα γράψω κάτι για καμία απ’αυτές τις ταινίες. Το έκανα σε άλλο site, επώνυμα και ειλικρινά βαριέμαι. Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το φεστιβάλ, έπεσα με τα μούτρα και πάλι σε Αμερικάνικες σειρές. Είδα όμως και μία ταινιάρα.

Το “Il Conformista” του Bernando Bertolucci ήταν για χρόνια απωθημένο. Το βρήκα σε dvd (καραπειρατικό), το παρήγγειλα και την μέρα που έφθασε, μαθαίνω πως θα το κυκλοφορήσει κανονικά η Universal και μάλιστα θα συμπεριλάβει την extended version. Damn my cinematic luck. Αλλά, δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ούτε η τελευταία φυσικά. Όσον αφορά την ταινία, έμεινα άναυδος. Τρομερό σενάριο, απίστευτα κάδρα, μουσική που κόβει την ανάσα, ένας Storaro τρομερός στη φωτογραφία (όπως πάντα) και ένα Jean Louis Tredignan να πετάει. Ας ελπίσουμε πως τα ελληνικά dvdαδικα θα φέρουν την ευρωπαϊκή version του dvd όταν αυτό κυκλοφορήσει.

Στις σειρές τώρα, τελειώνω την πρώτη σεζόν του Entourage, έχω και τη δεύτερη, οπότε μόλις ολοκληρώσω, θα επανέλθω. Απ’αυτά που είδα όμως τα συναισθήματα είναι ανάμικτα. Την έκτη σεζόν των Sopranos την περίμενα με τεράστια ανυπομονησία. Ελαφρώς όμως απογοητεύτηκα. Περίμενα μεγάλη σεναριακή ωριμότητα αλλά αυτό που είδα ήταν μία απ’τις χειρότερες σεζόν. Κρίμα. Αντίθετα η Πέμπτη σεζόν του “The West Wing” μπορεί να μην είχε τις συγκινησιακές στιγμές των προηγουμένων 4, αλλά ήταν και πάλι αξιοθαύμαστη. Σήμερα ξεκινάω την έκτη και αμέσως μετά την 7η. Άλλη δεν έχει. Ευτυχώς.
Το πρώτο επεισόδιο του τρίτου κύκλου του Lost ήταν και πάλι το απόλυτο τίποτα. Το δέχτηκα πλέον. Θα το βλέπω μανιωδώς και δε θα περιμένω τίποτα. Κουράστηκα.

To dvd της Kino (region 1) για το εντυπωσιακότατο “Careful” του Guy Maddin ήταν αξιοπρεπές και αρκετά φορτωμένο για κυκλοφορία της συγκεκριμένης εταιρείας. Όσον αφορά την ταινία, ξετρελλάθηκα. Κάτι τέτοιες ώρες μετανιώνεις για παλιά αφιερώματα στις Νύχτες Πρεμιέρας που δεν είδες όλες τις ταινίες του Maddin που είχαν φέρει, αλλά αυτά συμβαίνουν συνεχώς. Το σύμπαν του “Careful” δύσκολα περιγράφεται. Η υπόθεση θέλει τους κατοίκους ενός χωριού των Άλπεων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα να ζουν υπό διαρκή σιωπή διότι οι επικίνδυνες χιονοστιβάδες καραδοκούν. Απ’τα ζώα έχουν αφαιρεθεί οι φωνητικές χορδές, τα τουφέκια δεν κάνουν θόρυβο, το τραγούδι απαγορεύεται ενώ το μόνο που ακούγεται είναι οι διάλογοι των ερωτευμένων. Οι κάτοικοι του χωριού όμως δεν είναι συνηθισμένοι άνθρωποι. Αιμομικτικές λαγνείες αιωρούνται στον αέρα, έρωτες μένουν ανεκπλήρωτοι, αυτοκτονίες και μονομαχίες καταλήγουν σε ένα ντελίριο οδύνης και μελοδράματος. Ο Maddin είναι υπεύθυνος για: σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, διεύθυνση φωτογραφίας, production design και sound editing. Κοινώς σχεδόν όλα. Γύρισε την ταινία σαν γερμανική βωβή εξπρεσσιονιστική ελεγεία των 20’s και επενέβη και στο φιλμ με το χέρι. Χρησιμοποίησε διπλό techicolor και ξεσκιστηκέ στη διπλοτυπία. Το αποτέλεσμα ήταν φανταστικό. Θα το ξαναδώ μέσα στο Σαββατοκύριακο με το commentary το οποίο ούτε αυτό αναμένω να είναι σύνηθες.

Το “Whistle down the Wind” έγινε στα 1961 από τον John Forbes βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Mary Hayley Bell. Tρία παιδάκια στην εξοχική Αγγλία βρίσκουν μέσα στο στάβλο τους έναν τραυματισμένο άντρα και όταν τον ρωτάνε ποιος είναι αυτός λέει “Jesus Christ” απ’την αγωνία και έκπληξή του και λιποθυμά. Τα παιδιά πείθονται πως είναι ο Ιησούς και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον κρύψουν απ’τους μεγαλύτερους. Ο άντρας αυτός όμως (στο ρόλο ο Alan Bates) είναι ένας δραπέτης δολοφόνος ο οποίος γίνεται δέκτης της καλωσύνης και της περιέργειας των παιδιών, τα οποία φοβούνται ότι η ιστορία θα επαναληφθεί και πως οι μεγάλοι θα ξανακυνηγήσουν για να σκοτώσουν τον Ιησού. Η ιδέα δεν είναι άσχημη, το σενάριο όμως είναι στη γενικότητά του μέτριο. Αρκετά αφελές με πολύ λιγότερους συμβολισμούς απ’όσους θα μπορούσε, το φιλμ του Forbes βλέπεται εύκολα αλλά δεν αφήνει κάποια ιδιαίτερη γεύση.

Τέλος, χτες το βράδυ η Βουλή έδειξε το Boom! Του Joseph Losey που έκανε στα 1968 με το βαρετότατο ζευγάρι Richard Burton και Elizabeth Taylor. H ιστορία θέλει την πάμπλουτη Sisy Goforth να είναι απομονωμένη σε ένα εντυπωσιακό σπίτι στο ιδιόκτητο νησί της στη Σαρδηνία. Η ίδια πιστεύει πως είναι ετοιμοθάνατη. Την εμφάνιση του κάνει ο ποιητής Chris Flanders ο οποίος είναι επαγγελματίας φιλοξενούμενος και έχει σκοπό ζωής να πλησιάζει ετοιμοθάνατες χήρες για να πράξει το προφανές. Υστερική η Taylor μου έσπασε τα νεύρα. Η σκηνοθεσία είχε αρκετά καλά χαρακτηριστικά ενώ το σενάριο του Tennesse Williams μου φάνηκε κάπως μονότονο. Το σινεμασκόπ πήγε περίπατο μετά τους τίτλους αρχής για να γεμίσει το κάδρο 4/3 γεγονός που δυστυχώς ακόμα συμβαίνει αν και η Βουλή μας έχει συνηθίσει σε άλλες καταστάσεις.

Μέτριο προς καλό ήταν το "Pursued" του Raoul Walsh (1947). Θα μπορούσε και αυτό να είναι μία ιστορία εκδίκησης αλλά το σενάριο πηγαίνει διαφορετικά. Ο Gregory Peck βλέπει τους γονείς του να πεθαίνουν σε ένα τρελό πιστολίδι σε ηλικία των 5. Το ξεχνάει όμως απ'το σοκ. Τον περιμαζεύει μία γυναίκα και τον μεγαλώνει με τα δύο παιδιά της, τον Adam και την Thorley. Ο τύπος όμως που καθάρισε την οικογένεια του έχει ορκιστεί να μην αφήσει κανένα ζωντανό απ'τη συγκεκριμένη οικογένεια. Ο Peck μεγαλώνει, πάει στον πόλεμο, εντωμεταξύ είναι ερωτευμένος με τη Thorley, γυρνάει ως ήρωας αλλά ο Adam τον εξοστρακίζει απ'την οικογένεια τυφλωμένος απ'την απληστία. Ο Peck σκοτώνει τον Adam σε μία σκηνή ξεκάθαρης αυτοάμυνας χωρίς μάρτυρες όμως και όλο το φιλμ απογειώνεται. Δεν αποκαλύπτω τη συνέχεια γιατί αυτό το western εξ'όψεως, film-noir όμως κατά βάθος είναι υπέροχο. Με λαμπερή ασπρόμαυρη φωτογραφία και έξοχο μοντάζ, σκηνοθεσία που σκίζει και ερμηνείες αρκετά ικανοποιητικές, το "Pursued" είναι ένα τέλειο δείγμα των χολυγουντιανών επιτυχιών που πήγαιναν το είδος λίγο παραπέρα.