Digital Video Diary

Aaaaaaaaaand Scene.

2006-10-24T14:50:00.000+03:00

Λατρεμένες, συγκλονιστικές, αριστουργηματικές σκηνές από ταινίες. Δεν με ενδιαφέρει αν διαφωνείτε.

Μία σκηνή διάρρηξης. Διαρκεί σε φιλμικό χρόνο όσο και σε πραγματικό. Γυρίστηκε σαν πρόβα χωρίς καν να έχουν γραφτεί οι διάλογοι και κρατήθηκε τελικά έτσι διότι ήταν απλά συγκλονιστική. (Du Rififi Chez Les Hommes, Jules Dassin, 1955)

Επιστροφή στο σπίτι της κοπέλας. Για λίγα λεπτά? Στο στέρεο, η Νίνα τραγουδά “Just In Time” (you found me just in time). Μετά η κοπέλα παίρνει την κιθάρα και άδει. Θα φύγει αυτός να προλάβει το αεροπλάνο ή μήπως όχι? (Before Sunset, Richard Linklater, 2004)

H έφηβη νεαρή δεν αντέχει άλλο. Η ζωή της έχει φερθεί με το χειρότερο τρόπο. Θα αυτοκτονήσει παίζοντας. Θα κινηματογραφηθεί αριστουργηματικά, σιωπηλά, υπέροχα. Θα κατέβει το λόφο κουτρουβαλώντας πολλές φορές. Η τελευταία θα είναι και η θανάσιμη. (Mouchette, Robert Bresson, 1967)

Ένα παράθυρο, ένα κλουβί. Μία κάμερα η οποία κινείται φαινομενικά αδιακρίτως αλλά πολύ πολύ συγκεκριμένα. Ένας χαρακτήρας παγιδευμένος. Ένα αριστούργημα ταυτότητας. (Professione: Reporter, Michelangelo Antonioni, 1975)

Τα τρία παιδιά θα βρουν ένα φαινομενικά τόπο πολιτισμού. Η έρημος είναι πίσω τους. Η βαρβαρότητα όμως είναι το κύριο χαρακτηριστικό του πολιτισμού. Τα ζώα σφάζονται και πυροβολούνται ένα-ένα χωρίς εφέ. Σκοτώνονται όλα κανονικά. (Walkabout, Nicolas Roeg, 1971)

Ένα μουσικό πέρασμα από όλους τους χαρακτήρες. Ο χρόνος γύρισε πίσω για μία δεύτερη ευκαιρία (;). Κανείς δεν το γνωρίζει εκτός απ’τον Donnie που γελάει στο κρεβάτι του γιατί γνωρίζει αυτό που δε θα γνωρίσει ποτέ κανείς. Mad World. (Donnie Darko, Richard Kelly, 2001)

Ένα ζευγάρι κάνει έρωτα. Ένα ζευγάρι εφήμερο, ίσως αταίριαστο. Ένας μόνιμος κάτοικος, μία επισκέπτρια. Μία πόλη φάντασμα. Η μνήμη και ο χρόνος είναι το θέμα. Είναι όλο το θέμα. (Hiroshima Mon Amour, Alain Resnais, 1959)

Μία κοπέλα λιποθυμά. Κάτι ίσως είχε μέσα η μους σοκολάτα. Ο σύζυγος την πάει στο κρεβάτι. Αυτή ονειρεύεται. Αλλά μάλλον όχι. Τα όνειρα είναι αλλόκοτα ή μήπως η πραγματικότητα είναι περισσότερο σατανική απ’τη δεδομένη ευημερία. Το πρωί ξυπνά. Είναι έγγυος και δεν το ξέρει. (Rosemary’s Baby, Roman Polanski, 1968)

O Karer πηγαίνει στο μπαρ. Στο μπαρ δεν κουνίεται κανείς. Όλοι παρακολουθούν την κοπέλα που τραγούδα.Τραγουδά αυτό το φανταστικό ουγγρικό τραγούδι που η μετάφραση του μας λέει πως «Όλα τέλειωσαν». Τόσο σπαρακτικό όσο και η ψυχοσύνθεση του Κάρερ. (Damnation, Bela Tarr, 1988)

Τέσσερεις φίλοι σε ένα ποτάμι. Κάποιοι άξεστοι με καραμπίνες. Τραμπουκισμός, αδικαιολόγητη σκληρότητα, παραφύσιν βιασμός. Η εκδίκηση δικαιολογείται και μένει ατιμώρητη. Οι τύψεις όμως μένουν. (Deliverance, John Boorman, 1972)

Ένας τραγουδιστής παίρνει τη θέση του στο χώρο του μπαρ για να τραγουδήσει. “I’m Easy” λέει το τραγούδι. Στο μπαρ τέσσερεις γυναίκες είναι σίγουρες ότι το τραγουδά μόνο γι’αυτές. (Nashville, Robert Altman, 1975)

80% πιθανότητα βροχής. Τι θα βρέξει όμως? Νερό ή βατράχια? (Magnolia, Paul Thomas Anderson, 1999)

Δύο τύποι γυρεύουν εκδίκηση. Κάποιος τους οδήγησε σε αυτό το μπαρ. Ο δράστης είναι εκεί. Θα φάει πάνω από 10 ξεγυρισμένα χτυπήματα από έναν πυροσβεστήρα. Ο πραγματικός όμως δράστης θα είναι δίπλα και θα παρακολουθεί. (Irreversible, Gaspar Noe, 2002)

To δάσος περπατά! Οι προφητείες βγαίνουν αληθινές. Θα έβγαιναν αν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του. Η επίθεση αρχίζει. Τόσα πολλά βέλη, ούτε ένα ειδικό εφέ. (The Throne of Blood, Akira Kurosawa, 1957)

H ώρα της φυγής ήρθε. Ο νεαρός μπαίνει στο βαν και αρχίζει να τρέχει. Πρώτα μία χτένα ή κάτι άλλο δε θυμάμαι. Ένα δάσος θα υψωθεί πίσω του, μετά όλος ο ωκεανός. Θα γλυτώσει και θα πνίξει όλους τους εχθρούς του με την καλωσύνη του. (Lawn Dogs, John Duigan, 1997)

Μία γυναίκα σε κατάθλιψη. Μία νοσοκόμα σε βάρδια. Η πρώτη δε μιλάει. Η δεύτερη δε σταματά να μιλάει. Η περιγραφή της πρώτης ερωτικής της συνεύρεσης κολάζει και τον Πάπα. (Persona, Ingmar Bergman, 1966)

Μία ταινία κολοσσός. Ένα δημιούργημα ασύλληπτο. Όλες οι τελευταίες σκηνές στο «αρχηγείο» του Συνταγματάρχη Κούρτζ στέλνουν ανατριχίλες. Οι διάλογοι με τον Willard κόβουν την ανάσα. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. (Apocalypse Now, Francis Ford Coppola, 1979)

O δολοφόνος είναι πια φυλακή. Ο φύλακας ρωτά να μάθει γιατί όλο αυτό το μακελείο. Ο δολοφόνος στέκεται πλάι στο παράθυρο. Έξω βρέχει και στο πρόσωπο του που αντανακλάται στο παράθυρο η βροχή μοιάζει με ένα τεράστιο ποτάμι κλάματος. (In Cold Blood, Richard Brooks, 1967)

H μόνη ταινία που δεν έχει ως θέμα της τους βίους του Ιησού αλλά παρόλ’αυτά περιέχει μία ανάσταση. Η πίστη ως θέμα στην καλύτερη προσέγγιση που έγινε ποτέ. (Ordet, Carl Theodor Dreyer, 1955)

H πολιορκία του σπιτιού καλά κρατεί. Οι μεθυσμένοι ντόπιοι είναι έτοιμοι να εισβάλλουν. Ο διανοούμενος μαθηματικός δεν πιστεύει στην βία. Μέχρι τώρα. (Straw Dogs, Sam Peckinpah, 1971(

O ντεκτέτιβ τέλειωσε την έρευνα του. Όλη ζωή της Μάργκο είναι σε ένα φάκελο. Judy is a punk παίζει από πίσω. “She smokes?” (The Royal Tenenbaums, Wes Anderson, 2001)

O χορός αρχίζει. Τελειώνει με το τέλος της ταινίας. Η κατάπτωση της αριστοκρατίας σε όλο της το μεγαλείο. Ένας χορός που διαρκεί ¾ της ώρας και δε βαριέσαι ούτε ένα δευτερόλεπτο. Οι εικόνες λάμπουν. (Il Gattopardo, Luchino Visconti, 1963)

Ένα γυμνό σώμα αιμορραγεί σε ένα τεράστιο κασόνι γεμάτο άσπρη ζάχαρη. Χρειάζεται κάτι άλλο? (Sweet Movie, Dusan Makaveyef, 1974)

Ιστορική εναρκτήρια σεκάνς με ένα πλάνο-σεκάνς (και ουχί μονοπλάνο όπως συχνά παραφράζεται). Γερανοί, τράβελλινγκ, τα πάντα. Και ένας κορυφαίος σερίφης. (Touch of Evil, Orson Welles, 1958)

O ήρωας βρίσκει επιτέλους τον Harry Lime. Ανεβαίνουν σε μία ρόδα ενός λούνα παρκ. Ο Harry κοιτά κάτω. Είναι όλοι μυρμήγκια. Ο φόνος είναι κατι με το οποίο ζεις? Αλήθεια ενδιαφέρονται οι άνθρωποι για τους άλλους ανθρώπους? (The Third Man, Carol Reed, 1949)

Ένα ζευγάρι ταξιδεύει με το αυτοκίνητο του στην εξοχή. Ένα δεκάλεπτο πλάνο σεκάνς σε τράβελλινγκ τους ακολουθεί. Χάος στους δρόμους, αφόρητες οι κόρνες. (Week End, Jean-Luc Godard, 1967)

Μία σύλληψη, μία φυλάκιση. Ένας καταδικασμένος σε θάνατο αποδρά. Τα καταφέρνει. Η ελευθερία είναι ηδονή. (Un Condamne a mort s’est echappe ou Le Vent soufflé ou il veut, Robert Bresson, 1956)

Τέσσερεις φίλοι πάνε να σώσουν τον νεαρό φίλο τους. Ο θάνατος είναι βέβαιος. Προς στίγμην φαίνεται πως νικούν, αλλά όχι. Επιλέγουν να πεθάνουν. (The Wild Bunch, Sam Peckinpah, 1969)

Ένας σχεδόν μεσήλικας πηγαίνει στο σπίτι του. Περνά από όλους τους φίλους του και κάνει μπάνιο στις πισίνες τους. Φτάνει στο σκοπό του, αλλά πλανάται. Όλα είναι ψέματα και παρελθόν. (The Swimmer, Frank Perry, 1968)

Έχω πολλές ακόμη. Τις παραπάνω τις επέλεξα απ’αυτές που θυμόμουν μέσα σε μισή ώρα. Το ότι είναι ανεξάντλητα είναι ευτυχία.

Ghost Riders in the Sky

2006-10-23T09:30:00.000+03:00

Θα γράψω για μία μόνο ταινία την οποία είδα την προηγούμενη Πέμπτη και με έστειλε στο διάολο. Μία ταινία την οποία άνετα βάζω σε αυτή την κατηγορία την οποία δεν αγγίζει κανείς. Αν και ποτέ δεν μπόρεσα να κάνω μία λίστα με τις καλύτερες μου ταινίες όλων των εποχών που να μην υπερβαίνει τις 100, αυτή η ταινία θα ήταν μέσα σε αυτή τη λίστα. Μιλάω για το ρώσικο “Come and See” (Idi I Smotri) του Elem Klimov που έκανε στα 1985.

Το dvd το είχα αγοράσει από Αγγλία τον Μάϊο (!!!) και το είδα μόλις τώρα. Ούτε που ξέρω γιατί. Δεν μετανιώνεις τέτοια πράγματα ούτε μπορείς να κάνεις αλλιώς. Μετά τα 137 λεπτά διάρκειας της ταινίας, της οποίας ο τίτλος προέρχεται από την Αποκάλυψη (Έλα και Δες το μακελείο και το λουτρό αίματος που θα συμβεί με την έλευση των τεσσάρων ιπποτών της αποκάλυψης), το στόμα μου ήταν ανοιχτό από το σοκ. Χρόνια είχα να ενθουσιαστώ έτσι. Η ιστορία θέλει ένα αγόρι, τον Φλόρυα, στα 1943 εν μέσω Γερμανικής εισβοής της Ναζί στη Λευκορωσία. Το πρόσωπο του αγοριού είναι ο φορέας αφήγησης και εξέλιξης της ιστορίας, η οποία στην αρχή τον θέλει να καίγεται να εισχωρήσει ως εθελοντής στους παρτιζάνους ενώ μετά ο πόλεμος καταστρέφει τα πάντα. Στο τέλος της ταινίας το πρόσωπο του Φλόρυα είναι τόσο χαραγμένο, ταλαιπωρημένο και διαλυμένο από όλα αυτά που πέρασε που δεν μπορείς να μη συγκλονιστείς.

Κάθε ταινία από έναν αξιοπρεπή σκηνοθέτη με θέμα τον πόλεμο ή κάποια εισβολή είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα προκαλέσει συγκίνηση. Δεκτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ο τρόπος της κινηματογράφισης είναι τέτοιος που απογειώνει το όλο φιλμ. Σκηνές σοκαριστικές, αηδιαστικές, τραγικά αληθινές (αληθινά πυρά, αληθινοί σκοτωμοί ζώων), έντονα ανθρωπιστικές και 100% πρωτότυπες κάνουν την ταινία ένα αδιαμφισβήτητο αριστούργημα. Ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει. Βρείτε την. Δεν πρέπει να μην τη δείτε.

Επιγραμματικά οι υπόλοιπες ταινίες της τελευταίας εβδομάδας:

Caché (εξαιρετικός ύμνος στην αντίληψη)

The Three Crowns of a Sailor (Raoul Ruiz, 1983). (πρωτότυπο και ενδιαφέρον)

Good Night and Good Luck (Πολύ καλό)

The Jacket (Jacob’s Ladder meets Donnie Darko, συμπαθές)

Match Point (o Woody αναστήθηκε)

I've been Gilmored....again!

2006-10-13T10:49:00.000+03:00

Τέσσερεις μέρες, 22 επεισόδια. Όλη η έκτη σεζόν παρέλασε από μπροστά μου σαν μία στιγμή και η έβδομη ξεκουράζεται στο σκληρό μου δίσκο (όση έχει παιχτεί στην tv τέλοσπάντων). Απ'τις καλύτερες σεζόν που έχουν γυριστεί. Αρκετά αργή σε υπόθεση, αλλά πολύ ουσιαστική σε ουσία. Τα αστεία και οι pop-culture αναφορές αγγίζουν πολύ υψηλά επίπεδα ενώ ορισμένα δεν τα προλαβαίνεις. Δεύτερη και τρίτη φορά επιβάλλεται. Ορίστε μερικά απ'τα αγαπημένα μου quotes:

Patty: Oh, the spontaneous proposals are the best, you know.

Babette: Yeah, Morey proposed to me spontaneously. Did I ever tell you the story?
Luke: Uh, no.
Babette: It was a brisk fall night, and Morey was on top. No, wait, I was on top.
Luke: What?
Babette: Hold on, Stoney Morrison was on top.
Luke: Babette!
Babette: We were playing Twister! Did I not mention that?
Luke: No.
Babette: [laughing] I probably should have.

Reverend Boatwright: Your virtue is a gift...it is a gift you can give to only one man…If you give it away too soon and to the wrong man, then when the right one does come along, you have no gift to give. You'll have to buy him a sweater.
Rory: Listen, reverend. I really appreciate you taking the time out of what I assume is a busy day to come here and talk to me about... all of this, but, um, I'm afraid the ultimate-gift ship has sailed.
Reverend Boatwright: What?
Rory: A while ago. It's probably in Fiji by now.

Luke: I thought you'd be happy!
Lorelai: Yeah, I am, but sad at the same time. Never been with a woman before?

Luke: I`ve got an other surprise for you.
Lorelai: What?
Luke: Upstairs.
Lorelai: Where?
Luke: In the bedroom.
Lorelai: Uh, upstairs in the bedroom. Whatever could it be? [They are going upstairs.]
Luke: Close your eyes.
Lorelai: I'm not scared of it anymore!

Lorelei: Voices in my head... totally normal, right?
Linny: What?
Lorelei: There's only two. That speak English.

Lorelei: Hey Kirk. Nice suit.
Kirk: Thanks. My father was buried in it.

Lorelei: An unmarried woman, alone, of a certain age, dressed the way I dress, apparently is Korean for Jenna Jameson.

Lorelei: Why are we running?
Sookie : 58 seats, 62 Koreans.

Fellow community service worker: So, what did you do?

Rory: I shot a man in Reno.

Οι δύο απόλυτες μουσικές αναφορές: Η γαμήλια τούρτα των Zach και Lane ήταν το εξώφυλλο του "Get Behind me Satan" των White Stripes αλλά με τις φάτσες τους. Και δεύτερον στο τελευταίο επεισόδιο αφού ο τοπικός τροβαδούρος "ανακαλύφθηκε" και πήγε για support στο Neil Young, το Stars Hollow γεμίζει wannabe μουσικούς που γεμίζουν την πόλη με τα μουσικά τους όργανα και τραγουδούν. Ανάμεσα τους: Sonic Youth, Yo La Tengo, Sparks, Joe Pernice, Dave Allen, Jake La Botz και άλλοι.

Murphy’s Law on dvd releases.

2006-10-09T09:48:00.000+03:00

Το κενό στα posts αυτού του κακόμοιρου blog οφείλεται όπως θα φαντάζεται οποιοσδήποτε σώφρων άνθρωπος στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας. Είδα αρκετά (όχι όσα ήθελα), εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν μπούρδες. Δε θα γράψω κάτι για καμία απ’αυτές τις ταινίες. Το έκανα σε άλλο site, επώνυμα και ειλικρινά βαριέμαι. Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το φεστιβάλ, έπεσα με τα μούτρα και πάλι σε Αμερικάνικες σειρές. Είδα όμως και μία ταινιάρα.

Το “Il Conformista” του Bernando Bertolucci ήταν για χρόνια απωθημένο. Το βρήκα σε dvd (καραπειρατικό), το παρήγγειλα και την μέρα που έφθασε, μαθαίνω πως θα το κυκλοφορήσει κανονικά η Universal και μάλιστα θα συμπεριλάβει την extended version. Damn my cinematic luck. Αλλά, δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ούτε η τελευταία φυσικά. Όσον αφορά την ταινία, έμεινα άναυδος. Τρομερό σενάριο, απίστευτα κάδρα, μουσική που κόβει την ανάσα, ένας Storaro τρομερός στη φωτογραφία (όπως πάντα) και ένα Jean Louis Tredignan να πετάει. Ας ελπίσουμε πως τα ελληνικά dvdαδικα θα φέρουν την ευρωπαϊκή version του dvd όταν αυτό κυκλοφορήσει.

Στις σειρές τώρα, τελειώνω την πρώτη σεζόν του Entourage, έχω και τη δεύτερη, οπότε μόλις ολοκληρώσω, θα επανέλθω. Απ’αυτά που είδα όμως τα συναισθήματα είναι ανάμικτα. Την έκτη σεζόν των Sopranos την περίμενα με τεράστια ανυπομονησία. Ελαφρώς όμως απογοητεύτηκα. Περίμενα μεγάλη σεναριακή ωριμότητα αλλά αυτό που είδα ήταν μία απ’τις χειρότερες σεζόν. Κρίμα. Αντίθετα η Πέμπτη σεζόν του “The West Wing” μπορεί να μην είχε τις συγκινησιακές στιγμές των προηγουμένων 4, αλλά ήταν και πάλι αξιοθαύμαστη. Σήμερα ξεκινάω την έκτη και αμέσως μετά την 7η. Άλλη δεν έχει. Ευτυχώς.
Το πρώτο επεισόδιο του τρίτου κύκλου του Lost ήταν και πάλι το απόλυτο τίποτα. Το δέχτηκα πλέον. Θα το βλέπω μανιωδώς και δε θα περιμένω τίποτα. Κουράστηκα.

Expressionism in the 90’s? … Hell yeah!

2006-09-15T10:24:00.000+03:00

To dvd της Kino (region 1) για το εντυπωσιακότατο “Careful” του Guy Maddin ήταν αξιοπρεπές και αρκετά φορτωμένο για κυκλοφορία της συγκεκριμένης εταιρείας. Όσον αφορά την ταινία, ξετρελλάθηκα. Κάτι τέτοιες ώρες μετανιώνεις για παλιά αφιερώματα στις Νύχτες Πρεμιέρας που δεν είδες όλες τις ταινίες του Maddin που είχαν φέρει, αλλά αυτά συμβαίνουν συνεχώς. Το σύμπαν του “Careful” δύσκολα περιγράφεται. Η υπόθεση θέλει τους κατοίκους ενός χωριού των Άλπεων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα να ζουν υπό διαρκή σιωπή διότι οι επικίνδυνες χιονοστιβάδες καραδοκούν. Απ’τα ζώα έχουν αφαιρεθεί οι φωνητικές χορδές, τα τουφέκια δεν κάνουν θόρυβο, το τραγούδι απαγορεύεται ενώ το μόνο που ακούγεται είναι οι διάλογοι των ερωτευμένων. Οι κάτοικοι του χωριού όμως δεν είναι συνηθισμένοι άνθρωποι. Αιμομικτικές λαγνείες αιωρούνται στον αέρα, έρωτες μένουν ανεκπλήρωτοι, αυτοκτονίες και μονομαχίες καταλήγουν σε ένα ντελίριο οδύνης και μελοδράματος. Ο Maddin είναι υπεύθυνος για: σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, διεύθυνση φωτογραφίας, production design και sound editing. Κοινώς σχεδόν όλα. Γύρισε την ταινία σαν γερμανική βωβή εξπρεσσιονιστική ελεγεία των 20’s και επενέβη και στο φιλμ με το χέρι. Χρησιμοποίησε διπλό techicolor και ξεσκιστηκέ στη διπλοτυπία. Το αποτέλεσμα ήταν φανταστικό. Θα το ξαναδώ μέσα στο Σαββατοκύριακο με το commentary το οποίο ούτε αυτό αναμένω να είναι σύνηθες.

Το “Whistle down the Wind” έγινε στα 1961 από τον John Forbes βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Mary Hayley Bell. Tρία παιδάκια στην εξοχική Αγγλία βρίσκουν μέσα στο στάβλο τους έναν τραυματισμένο άντρα και όταν τον ρωτάνε ποιος είναι αυτός λέει “Jesus Christ” απ’την αγωνία και έκπληξή του και λιποθυμά. Τα παιδιά πείθονται πως είναι ο Ιησούς και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τον κρύψουν απ’τους μεγαλύτερους. Ο άντρας αυτός όμως (στο ρόλο ο Alan Bates) είναι ένας δραπέτης δολοφόνος ο οποίος γίνεται δέκτης της καλωσύνης και της περιέργειας των παιδιών, τα οποία φοβούνται ότι η ιστορία θα επαναληφθεί και πως οι μεγάλοι θα ξανακυνηγήσουν για να σκοτώσουν τον Ιησού. Η ιδέα δεν είναι άσχημη, το σενάριο όμως είναι στη γενικότητά του μέτριο. Αρκετά αφελές με πολύ λιγότερους συμβολισμούς απ’όσους θα μπορούσε, το φιλμ του Forbes βλέπεται εύκολα αλλά δεν αφήνει κάποια ιδιαίτερη γεύση.

Τέλος, χτες το βράδυ η Βουλή έδειξε το Boom! Του Joseph Losey που έκανε στα 1968 με το βαρετότατο ζευγάρι Richard Burton και Elizabeth Taylor. H ιστορία θέλει την πάμπλουτη Sisy Goforth να είναι απομονωμένη σε ένα εντυπωσιακό σπίτι στο ιδιόκτητο νησί της στη Σαρδηνία. Η ίδια πιστεύει πως είναι ετοιμοθάνατη. Την εμφάνιση του κάνει ο ποιητής Chris Flanders ο οποίος είναι επαγγελματίας φιλοξενούμενος και έχει σκοπό ζωής να πλησιάζει ετοιμοθάνατες χήρες για να πράξει το προφανές. Υστερική η Taylor μου έσπασε τα νεύρα. Η σκηνοθεσία είχε αρκετά καλά χαρακτηριστικά ενώ το σενάριο του Tennesse Williams μου φάνηκε κάπως μονότονο. Το σινεμασκόπ πήγε περίπατο μετά τους τίτλους αρχής για να γεμίσει το κάδρο 4/3 γεγονός που δυστυχώς ακόμα συμβαίνει αν και η Βουλή μας έχει συνηθίσει σε άλλες καταστάσεις.

Lost....and found

2006-09-12T09:49:00.000+03:00

Όταν μία κινηματογραφική ταινία ή σειρά για την τηλεόραση έχει πολλές (μα πάρα πολλές όμως) συμπτώσεις, τότε ονομάζεται φάρσα. Επίσημα. Συνήθως αυτές οι συμπτώσεις χρησιμοποιούνται για κομεντί και κωμωδίες έτσι ώστε η φάρσα να προκαλέσει γέλιο και φυσικά να κάνει πιο χαλαρή την πίστη στις συμπτώσεις. Το “Lost” όμως δεν είναι κωμωδία. Είναι η κλασική περιπέτεια δράσης ναυαγών σε ένα υπερμυστηριώδες νησί που έχει άπειρο κόσμο για ένα απομονωμένο μέρος και διάφορα υπερφυσικά φαινόμενα στην γενικότερη φύση του. Ο δεύτερος κύκλος του που μόλις τέλειωσα (χάνοντας τρία επεισόδια απ’τα 24) ήταν μεν και πάλι υπερβολικά εθιστικός αλλά περιείχε και 3 ή 4 επεισόδια που ήταν απολύτως άχρηστα και απαράδεκτα. Η επιτυχία του είναι τόσο μεγάλη που οδηγεί τους δημιουργούς σε μία ακατάσχετη αφηγηματική φλυαρία και επίσης στο να οδηγούν το θεατή σε μία μεγαλύτερη απορία σε σχέση με το ζητούμενο. Η έννοια του cliffhanger είναι επιτομή σε αυτή τη σειρά ίσως στον ίδιο βαθμό με το 24. Σπάνια αμερικάνικες σειρές αφήνουν ανοικτό τέλος σε κάθε επεισόδιο. Είναι κάτι που οι παραγωγοί και οι σεναριογράφοι γενικά αποφεύγουν σε υστερικό βαθμό. Ίσως γι’αυτό έχει και τόση επιτυχία. Η τρίτη σεζόν ξεκινά σε 3 εβδομάδες στην Αμερική και επειδή εγώ δεν μπορώ να περιμένω θα αρχίσω το downloading. Αει σιχτίρ πια.

Στις ταινίες τώρα. Το “Anchorman: The Legend of Ron Burgundy” ήταν εξαιρετικά αστείο. Ο Will Ferrell που βοήθησε και στο σενάριο έφτιαξε ένα ρόλο γι’αυτόν μόνο και έλαμψε. Η ιστορία έχει μικρή σημασία ενώ ο Steve Carrell ως ηλίθιος μετεωρολόγος είναι μερικές φορές καλύτερος και απ’τον Ferrell. Σκηνή ανθολογίας ο καβγάς μεταξύ όλων των παρουσιαστών ειδήσεων της πόλης με guest stars τους Tim Robbins, Luke Wilson και Ben Stiller.

Το “Man of the West” είναι ένα λαμπερό σινεμασκόπ και Technicolor western που έκανε ο Antony Mann στα 1958. Ο Gary Cooper παίζει έναν μεγαλωμένο cowboy ο οποίος πηγαίνει σε μία πολή να βρει μία δασκάλα για το χωριό του. Το τρένο όμως στο οποίο επιβαίνει πέφτει θύμα ληστείας και αυτός καθώς και άλλος ένας τζογαδόρος και μία γοητευτικότατη τραγουδίστρια μένουν πίσω στη μέση του πουθενά 100 μιλιά μακριά από κάθε πόλη. O Cooper θα βρει καταφύγιο, ένα μέρος αρκετά γνώριμο σε αυτόν και μέσα σε αυτό θα συναντήσει τη συμμορία που τους λήστεψε. Τους ξέρει όλους γιατί πολλά χρόνια πριν ήταν στην ίδια συμμορία. Οι εκβιασμοί και οι προτάσεις αρχίζουν. Στην ταινία υπάρχει και ένας απ’τους καλύτερους καβγάδες στην ιστορία του σινεμά. Κυκλοφορεί σε dvd από Αυστραλία μεριά (region 4).

Τέλος είδα και το “Light Sleeper” που έκανε ο Paul Schrader στα 1992. Ο John (Willem Dafoe) είναι έμπορος κοκαϊνης με εκλεκτή πελατεία και αφεντικό την Ann (Susan Sarandon). Ήταν πρεζάκι παλαιότερα όπως και η σύζυγος του, αλλά χώρισαν λόγω της μιζέριας των ναρκωτικών. Τώρα είναι καθαρός και μετά από χρόνια την ξανασυναντά τυχαία. Ο John όμως έχει σοβαρές αϋπνίες και τα βράδια γράφει στο ημερολόγιο του τις περιπέτειές του. Όταν όμως ένας drug dealer κρατά ημερολόγιο, τότε είναι καιρός να παραιτηθεί, όπως λέει και ο ίδιος. Δεν αποκαλύπτω τη συνέχεια γιατί έχει πολύ ενδιαφέρον. Ο Schrader είναι περισσότερο καταξιωμένος ως σεναριογράφος (έχει γράψει τα Taxi Driver, Mishima, Raging Bull, The Mosquito Coast και πολλά άλλα), αλλά εδώ είναι και εξαιρετικός ως σκηνοθέτης. Η Νέα Υόρκη είναι γεμάτη σκουπίδια, ένας έξοχος συμβολισμός για το ποιόν των ηρώων της. Το τέλος είναι σκληρό αλλά παρήγορο και με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο ευτυχές. DVD περιοχής 1.

Sympathy for blaxploitation Lady Vengeance.

2006-09-06T12:25:00.000+03:00

"Coffy" λέγεται τόσο η ταινία του Jack Hill που έκανε στα 1973 όσο και ο χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας Pam Grier που παίζει. Το φιλμ είναι ένα κλασικότατο παράδειγμα blaxploitation που μεσουρανούσε εκείνη την εποχή, που σημαίνει μαύροι πρωταγωνιστές, προβλήματα με το νόμο, ναρκωτικά, σεξ και βία. Και το Coffy τα είχε όλα. Η Coffy είναι μία νοσοκόμα, η μικρή αδερφή της οποίας βρίσκεται σε κέντρο αποτοξίνωσης σε ηλικία μόλις 13 ετών. Τα παίρνει στο κρανίο και αρχίζει το καθόλου ιδιοφυϊές σχέδιο εκδίκησης. Όποιον πάρει ο χάρος. Το πιο αστείο της ταινίας είναι οι τρομερές αφορμές που βρίσκει ο σκηνοθέτης για να δείξει γυμνό γυναικείο στήθος (για κάποιο λόγο μου έρχεται στο μυαλό ο Hicks: "Will there be titty?"). Κατά τα άλλα, μετριότητα στο έπακρο.

Μέτριο προς καλό ήταν το "Pursued" του Raoul Walsh (1947). Θα μπορούσε και αυτό να είναι μία ιστορία εκδίκησης αλλά το σενάριο πηγαίνει διαφορετικά. Ο Gregory Peck βλέπει τους γονείς του να πεθαίνουν σε ένα τρελό πιστολίδι σε ηλικία των 5. Το ξεχνάει όμως απ'το σοκ. Τον περιμαζεύει μία γυναίκα και τον μεγαλώνει με τα δύο παιδιά της, τον Adam και την Thorley. Ο τύπος όμως που καθάρισε την οικογένεια του έχει ορκιστεί να μην αφήσει κανένα ζωντανό απ'τη συγκεκριμένη οικογένεια. Ο Peck μεγαλώνει, πάει στον πόλεμο, εντωμεταξύ είναι ερωτευμένος με τη Thorley, γυρνάει ως ήρωας αλλά ο Adam τον εξοστρακίζει απ'την οικογένεια τυφλωμένος απ'την απληστία. Ο Peck σκοτώνει τον Adam σε μία σκηνή ξεκάθαρης αυτοάμυνας χωρίς μάρτυρες όμως και όλο το φιλμ απογειώνεται. Δεν αποκαλύπτω τη συνέχεια γιατί αυτό το western εξ'όψεως, film-noir όμως κατά βάθος είναι υπέροχο. Με λαμπερή ασπρόμαυρη φωτογραφία και έξοχο μοντάζ, σκηνοθεσία που σκίζει και ερμηνείες αρκετά ικανοποιητικές, το "Pursued" είναι ένα τέλειο δείγμα των χολυγουντιανών επιτυχιών που πήγαιναν το είδος λίγο παραπέρα.

Ruddy Good Shows, ain't them lad?

2006-09-04T09:16:00.000+03:00

Το απόλυτο μηδέν. Σε εφτά ημέρες είδα μόνο μιά ταινία και αυτή μέτρια (The Producers, το μιούζικαλ).

Αλλά,

η τέταρτη σεζόν του "Curb Your Entusiasm" ήταν και πάλι τέλεια. Δεν υπερβάλλω. Τέλεια. Ο Larry David εξακολουθεί να καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του αλλά έχω την εντύπωση πως πλέον έχει επίγνωση της μανίας του και αντιμετωπίζει όλες τις συνέπειες σαν φυσικά επακόλουθα. Βάζει μία πόρνη στο αυτοκίνητό του για να χρησιμοποιήσει την car pool lane (λωρίδα στο L.Α. που δεν μπαίνεις αν είσαι μόνος σου στο αυτοκίνητο), λέει απίστευτα ψέματα στους διευθυντές ενός country club πως είναι ρεπουμπλικάνος και μάχεται για τις αμβλώσεις για να μπει στο club, κλέβει ένα μπαστούνι golf από ένα πτώμα την ώρα της κηδείας, ξενερώνει από μία φωτογραφία του George W. Bush που βρίσκεται στο δωμάτιο μίας τύπισσας την οποία ετοιμάζεται να πηδήξει, καρφώνει ένα σουβλάκι στο μάτι του Ben Stiller, γίνεται πάντα στόχος ρατσιστικής συμπεριοφοράς, πάντα χρησιμοποιεί λάθος εκφράσεις, πατάει με το αυτοκίνητο το σκύλο του κολλητού του, φορά ένα προφυλακτικό ανάποδα κάνοντας έτσι τον κόλπο της γυναίκας του να μουδιάσει για μέρες και πολλά ακόμα. Δεν πτοείται καθόλου όμως. Η πέμπτη σαιζόν θα αποκτηθεί πάραυτα.

Η δεύτερη σεζόν του "I'm Alan Partridge" μου φάνηκε λιγότερο αστεία απ'την πρώτη, παρόλ'αυτά παραμένει σε απίστευτα υψηλό επίπεδο. Ο Steve Coogan δίνει ρεσιτάλ και λέει πράγματα σε τρίτους που δεν τα λέει κανείς. Άψογος.

Τελειώνω και το δεύτερο κύκλο του "Lost" όπου νά'ναι, αλλά αυτό που πραγματικά περιμένω είναι η έκτη σεζόν των Sopranos. Πού στο διάολο είναι?

Whilst Thou Taketh My Crown?

2006-08-23T10:18:00.000+03:00

Ελάχιστοι άνθρωποι του κινηματογραφικού χώρου κατάφεραν να τιθασεύσουν τον Shakespeare. Μεταξύ αυτών ο Orson Welles, o Peter Brook, o Akira Kurosawa και φυσικά o Laurence Olivier. Ενώ τα πρώτα του έργα, Henry V και Amlet έχουν κυκλοφορήσει σε dvd εδώ και χρόνια, το πιο δυνατό του χαρτί, ο επικός "Richard III" μόλις πριν μερικούς μήνες είδε το φως του dvd από την Criterion. Το συγκεκριμένο ήταν έργο ζωής για τον Βρετανό. Του πήρε πολλά χρόνια προετοιμασίας και αγωνίας για να καταλήξει στα 1955 να παραδώσει τον καλύτερο του Shakespeare. Σε απαράμιλλο technicolor και με το original κείμενο στους διαλόγους, η ιστορία του παραμορφωμένου, κακομούτσουνου Ριχάρδου στην εγκληματική του ανέλιξη στο θρόνο της Αγγλίας, βρήκε ίσως την καλύτερη κινηματογραφική μεταφορά του. 160 λεπτά αριστουργηματικών διαλόγων, υπέροχων φωτισμών, εξαιρετικών ερμηνειών και ενός Olivier που όταν φώναζε απλά τον κοιτούσες με το στόμα ανοικτό.

Το touch της Criterion δέχτηκε επίσης (εδώ και πολύ καιρό) μία απ'τις σημαντικότερες ταινίες του Τσέχικου new-wave, το "Closely Watched Trains". Η ιστορική αυτή ταινία του Jiri Menzel στα 1966 περιγράφει τις περιπέτειες ενός νεαρού Τσέχου όταν αυτός πιάνει δουλειά στον σιδηροδρομικό σταθμό εν μέσω δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Πανέμορφες σκηνές (κυρίως η ερωτική με τον τύπο που βάζει σφραγίδες στα μπούτια και στον κώλο μίας κοπέλας), έξοχο χιούμορ και ένα πολύ θλιμμένο φινάλε που όμως δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικό.

Αναμένοντας στις Νύχτες Πρεμίερας την καινούργια ταινία του Kaurismaki, είδα για πρώτη φορά το εξαιρετικό "Drifting Clouds" που είχε κάνει στα 1996. Ένα ζευγάρι μικροαστών, χάνει τις δουλειές του και αγωνίζεται να βρει νέες εν μέσω φρικτής ανεργείας και εξωφρενικής φτώχειας. Οι καταστάσεις δε θα μπορούσαν να γίνονται όλο και χειρότερες και το φινάλε κάνει το όλο εγχείρημα τόσο ανακουφιστικό και όμορφο που η ταινία θα σου μείνει για πάντα. Το σύμπαν βέβαια του σινεμά του Kaurismaki είναι αρκετά ιδιαίτερο. Άνθρωποι πιο ψυχροί και απ'τους πόλους, κανένα εξωτερικευμένο συναίσθημα, μιζέρια και χιούμορ που ίσα-ίσα αναδύεται. Έτσι όμως είναι οι Φινλανδοί. Μας φαίνεται εξωπραγματικό, αλλά παραμένει αληθινό. Οι εικόνες του σκηνοθέτη είναι πανέμορφες ενώ οι ηθοποιοί έξοχοι.

Το "Ashes of Time" είναι απ'τις πρώτες ταινίες του Wong Kar-wai και ίσως από τις πιο αδύνατές του. Πραγματεύεται τις ιστορίες ενός αυτεπάγγελτου δολοφόνου επί πληρωμή και τις διαδραστικές του σχέσεις με τους πελάτες και φίλους του. Οι εικόνες του Christopher Doyle (ο καλύτερος σύγχρονος DP κατά τη γνώμη μου) είναι αριστουργηματικές αλλά η ταινία χάνει τόσο λόγω του σεναρίου όσο και του ανελέητου voice-over που μου έσπασε τα νεύρα σε όλη τη διάρκεια.

Το "Make Way For Tomorrow" είναι μία κλασική χολυγουντιανή ταινία που έκανε ο Leo McCarey στα 1937 με θέμα τον εξωστρακισμό των γονιών από τα παιδία. Ένα μελόδραμα με κάποια κωμικά στοιχεία και ένα πολύ σκληρό φινάλε απ'αυτά που οι Αμερικάνοι ονομάζουν tearjerkers. Ο τροπος που αγγίζει το θέμα όμως ο σκηνοθέτης είναι εξαιρετικά αφελής. Με το ίδιο θέμα θα μπορούσε να μεγαλουργήσει και να αφήσει απ'έξω κάποιες λαϊκίστικες τεχνικές. Ψιλοβαρέθηκα.

Η καλύτερη ταινία της εβδομάδας μαζί με το Richard III, ήταν το "Alice in the Cities" του Γερμανού Wim Wenders. Απαράδεκτο το γεγονός ότι δεν το είχα δει μέχρι τώρα, έμεινα όμως συγκλονισμένος. Ο Phil είναι φωτογράφος/αρθρογράφος. Γυρίζει την Αμερική με αυτοκίνητο για να γράψει ένα άρθρο. Του τελειώνουν όμως τα λεφτά, και το άρθρο δεν έχει καν ξεκινήσει. Αποφασίζει να γυρίσει στη Γερμανία. Στο αεροδρόμιο γνωρίζει την Alice (9 χρονών) και τη μητέρα της. Περνούν τη νύχτα μαζί με σκοπό να πάρουν το αεροπλάνο για το Άμστερνταμ την επομένη μιας και για Γερμανία δεν υπάρχει πτήση. Η μητέρα όμως εξαφανίζεται αν και υπόσχεται πως θα συναντηθούν ξανά στο Άμστερνταμ την επομένη. Ο Phil και η Alice ξεκινούν το ταξίδι τους.

Η κινηματογράφιση του Wenders αγγίζει την τελειότητα. Σε ασπρόμαυρο ο σκηνοθέτης δίνει με κάθε πλάνο την αίσθηση της απελπισίας τόσο στο πρόσωπο του Phil όσο και στο ίδιο το περιβάλλον. Η Alice, ερμηνεύεται από ένα εκπληκτικό και πανέμορφο κοριτσάκι που έκανε μετά μόνο μία ταινία (πάλι με τον Wenders). Original μουσικές από τους Can, Chuck Berry (εμφανίζεται και live) και Canned Heat και ένα σενάριο ποίημα. Η επιτομή του road movie.

Distant Pictures, Still Frames

2006-08-18T10:12:00.000+03:00

Δύο εβδομάδες διακοπών καταλήγουν σε ένα υπόλοιπο 50 εβδομάδων μέχρι τις επόμενες. 50 εβδομάδες; Δεν είναι κάπως πολύ; Αν το δεις όμως ότι είναι μόνο 350 ημέρες, τότε χώνεις το κεφάλι σου σε ένα φούρνο μικροκυμάτων παρέα με ένα πηρούνι. Start. Ding! Kaboom!

Σε ένα μήνα ξεκινούν οι Νύχτες Πρεμιέρας με ένα αφιέρωμα στον Preston Sturges. Μέγιστη γκίνια, τις έχω δει όλες, που σημαίνει ότι θα προτιμήσω τις νέες ταινίες και θα φάμε μεγάλες απογοητεύσεις. Προς το παρόν, απ'τις αναγγελίες προβλέπεται το πιο βαρετό φεστιβάλ ever. A, έχουν και αφιέρωμα στο queer cinema. Μας δουλεύουν; Κάθε χρόνο δεν έχουν; Είδωμεν.

Στις σπιτικές προβολές τώρα, είχα μία παραγωγικότατη εβδομάδα, post-vacation, σε ένα σπίτι που κόχλαζε, με τους τοίχους να ιδρώνουν και τα πατώματα να αναστενάζουν. Ξεκίνημα με το "V For Vendetta" που με ενθουσίασε. Είχε απόλυτο δίκιο o Vague Tourist που παραληρούσε σε κάθε του νύξη για τη ταινία με το μασκοφόρο επαναστάτη. Το μόνο που με χάλασε ήταν οι τεράστιοι μονόλογοι και κάποιοι εκτενείς διάλογοι. Κατά τα άλλα, θα ακολουθήσουν και άλλες προβολές.

Το "Hue and Cry" είναι μία μεταπολεμική Αγγλική ταινία των Ealing Studios που γυρίστηκε απ'τον Charles Crichton στα 1947. Είναι κάπως αφελές διότι πραγματεύεται την εξιχνίαση κάποιων εγκλημάτων από μία ομάδα παιδιών. Μεταξύ κωμωδίας και δράματος, η ταινία ήταν κάπως βαρετή, ιστορική όμως για πολλούς λόγους. Το βομβαρδισμένο Λονδίνο κλέβει την παράσταση, ενώ η ελπίδα της μεταπολεμικής ευημερίας διαβάζεται ξεκάθαρα στα πρόσωπα των δεκάδων παιδιών που παίζουν. Αυτά.

Ίσως η καλύτερη διασκευή που έγινε στο κλασικό βιβλίο της Charlotte Bronte, "Jane Eyre" ήταν η ταινία του Robert Stevenson που έκανε στα 1944. Κυρίως για δύο λόγους. Πρώτον στο σενάριο βοήθησε ο Aldus Haxley και δεύτερον δε θα δει ποτέ ξανά το πανί τον Edward Rochester καλύτερα ερμηνευμένο απ'τον Orson Welles. Κατά τα άλλα, η ιστορία είναι γνωστή ακόμη και στα πεύκα. Υπέροχη φωτογραφία και σκηνικά. Α, παίζει και η Elizabeth Taylor σε ηλικία 12 χρονών και πεθαίνει από πνευμονία στο μισάωρο. Haha,hoho and hee hee που έλεγε και ο Tom Robbins.

"Nicholas Ray is Cinema" έλεγε ο Jean-Luc Godard και είχε δίκιο άσχετα αν έχει πει τεράστιες κατά καιρούς ανοησίες. Το εκπληκτικό "They Live By Night" (1948) είναι παρμένο απ'το βιβλίο "Thieves Like Us" του Edward Anderson, το οποίο έκανε επίσης ταινία ο Robert Altman στα 70's και ψάχνω να τη βρω. Δεν ξέρω τι έχει κάνει ο Altman, αλλά την σκηνοθεσία του Ray, δύσκολα θα την ξεπεράσει. Η ταινία ξεκινά με μία απόδραση τριών κρατουμένων. Βρίσκουν καταφύγιο σε ένα γνωστό τους. Ο πρωταγωνιστής όμως, νεαρός σε ηλικία ερωτεύεται την κόρη του. Η παρανομία όμως είναι μέσα και στους τρεις. Σε όλη την ταινία οι ήρωες είναι κυνηγημένοι από όλους. Το τέλος θα είναι μεν στα πλαίσια του κώδικα Hayes (το έγκλημα δεν αποδίδει) αλλά θα είναι συγκλονιστικό.

Πολλοί θεωρούν τον Kenji Mizoguchi πολύ ανώτερο του Kurosawa, αν και εγώ διαφωνώ. Το "The Empress Yang-Kwei Fei" του πρώτου, γυρισμένο στα 1955 σε αστραφτερο technicolor είναι μία γιαπωνέζικη ταινία τοποθετημένη στην Κίνα λίγο πριν τη λήξη της δυναστείας των Tang. Ο αυτοκράτορας έμεινε χήρος. Δε θέλει να δει άλλη γυναίκα. Μέχρι που η Kwei Fei εισέρχεται στο προσκήνιο. Τη γυναίκα όμως αυτή τη μισεί όλη η χώρα γιατί προέρχεται από ντροπιαστική οικογένεια. Η σύγκρουση δε θα αργήσει να έρθει. Τα κάδρα του σκηνοθέτη είναι αριστουργηματικά. Όλα όμως. Η εικαστική προσοχή στα τεχνητά σκηνικά, στα κοστούμια και στο make-up είναι πλέον φαινόμενα που δεν υπάρχουν στον κινηματογράφο. Μεγάλη ταινία.

O Henry Hathaway στα 1935 έκανε ταινία το βιβλίο του George L. Du Maurier, "Peter Ibbetson" με πρωταγωνιστή τον νεότατο τότε Gary Cooper. Στο μεγαλύτερο μέρος της η ταινία είναι μία κλασική χολυγουντιανή ερωτική ιστορία. Στο τελευταίο μισάωρο όμως, τα πάντα ανατρέπονται. Ο ήρωας δεν μπορεί να είναι με την καλή του και σε μία πράξη αυτοάμυνας σκοτώνει το σύζυγο της. Η αυτοάμυνα δεν έχει σημασία όμως. Πάει φυλακή ισόβια. Οι συναντήσεις πλέον με την αγαπημένη του θα γίνονται μόνο στα όνειρά τους. Και έτσι όντως γίνεται. Ούτε ο ήρωας αποφυλακίζεται, ούτε γίνεται κάτι δραστικό. Και μιλάμε για τα τελευταία 30 λεπτά της ταινίας που ο υποψιασμένος με χολυγουντιανές ταινίες του '30 θα περιμένει την επανένωση. Αυτό και μόνο έκανε την ταινία ιδιαιτέρως αγαπητή. Βρείτε την. Έχει μία ονειρική σκηνή λίγο πριν το τέλος που κόβει την ανάσα.

Επειδή έπεσε πολύ 30's και 40's (και έχει και συνέχεια) ας κάνουμε ένα πήδημα στο 1988 και ας πάμε κατά Βρεταννία μεριά. Το "Distant Voices, Still Lives" είναι μία πολύ ιδιαίτερη δημιουργία. Ο σκηνοθέτης (και σεναριογράφος) Terence Davies (έκανε και το House of Mirth αργότερα) έχτισε ένα δραμα για έναν δεσποτικό πατέρα ο οποίος κακοποιούσε όλα του τα παιδιά μέχρι που πέθανε. Τα μεθεόρτια όλης αυτής της καταπίεσης στη μετέπειτα ζωή της υπόλοιπης οικογένειας είναι αυτά που αποτελούν το θέμα της ταινίας. Αυτό όμως που κάνει την ταινία εκπληκτική είναι η κινηματογράφιση. Ακίνητα κάδρα, εξαιρετικό στήσιμο ηθοποιών, αργόσυρτα travelling, αριστουργηματική φωτογραφία. Ειλικρινά δεν περιγράφεται. Μόνο βιώνεται.

Τέλος με δύο Criterion που έσκασαν στο ταχυδρομείο μου. Το "Shoot the Piano Player" του François Truffaut, είναι η δεύτερη ταινία του μετά το ιστορικό "Les 400 Coups". Ασπρόμαυρο και σινεμασκόπ και αυτό, έχει για πρωταγωνιστή έναν αξεπέραστο Charles Aznavour, o oποίος ήταν κάποτε μεγάλος πιανίστας, αλλά κατήντησε λόγω κάποιων περιστατικών να παίζει σε μικρά μπαρ πιάνο για να χορεύουν οι θαμώνες του. Γυναίκες, κλεψιμέϊκα, πιάνα, οικογένεια παρανόμων και μία εξαιρετική μουσική συνθέτουν αυτή τη μεγάλη ταινία του Truffaut. Η έκδοση της Criterion δε έχει τόσα πράγματα μέσα που δεν σου φτάνει μία ημέρα.

Το ίδιο ισχύει πάνω-κάτω και για το αριστουργηματικό "Kind Hearts and Coronets" (1949) του Robert Hamer (και πάλι αγγλικά Ealing Studios). Ένας νεαρός οργισμένος απ'την απόφαση της οικογένειας να αποκληρώσουν τη μητέρα του μετά το κλέψιμο της με έναν μουσικό, αποφασίζει στην κηδεία της να εκδικηθεί και να διεκδικήσει τον τίτλο του (Δούκας). Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να εξοντωθούν οι 12 κληρονόμοι που βρίσκονται μεταξύ αυτού και του Δουκάτου. Και έτσι γίνεται. Άλλοτε με φυσιολογικό τρόπο, αλλά κυρίως με φόνους, ο νεαρός ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο στην ιεραρχεία. Ο Alec Guiness παίζει 8 ρόλους (μεταξύ αυτών και μία γυναίκα) και είναι ότι καλύτερο υπάρχει στην ταινία μετά το σενάριο το οποίο αστράφτει τόσο με το χιούμορ του όσο και με τα ευρήματά του. Το τέλος είναι κάπως διφορούμενο, αλλά όλοι ελπίζουμε ότι ο ήρωας θα τη γλιτώσει. Στην αμερικάνικη βέβαια βερσιόν (που ίσχυε ακόμα ο κώδικας Hayes), το τέλος ήταν διαφορετικό και ο ήρωας θα απαγχονιζόταν. Αλλά στην original version, το κάπως ανοιχτό τέλος κάνει το όλο εγχείρημα ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Those Who Will, Cry. Those Who Can, Laugh.

2006-07-28T09:13:00.000+03:00

Αν είσαι βλαμμένος και αρρωσταίνεις τρεις μέρες πριν πας διακοπές, τότε δεν πας ούτε στη δουλειά, δε βγαίνεις έξω το βραδυ και περιμένεις να ανανήψεις. Εντωμεταξύ, το μόνο που μπορείς να κανείς είναι να πλακωθείς στα φάρμακα και να ξεσκιστείς στις ταινίες. Όπερ και εγένετο.

Ξεκίνημα με το "Ju Dou" του αγαπημένου (πριν αναλωθεί στις kung-fu μαλακίες) Zhang Yimou. H ταινία αυτή του 1990, τοποθετείται σε ένα χωρίο της Κίνας στη δεκαετία του 20, και επικεντρώνεται σε μία μικρή οικογένεια ενός βιοτέχνη και του ανηψιού του. Ο βιοτέχνης αγοράζει την τρίτη κατά σειρά σύζυγό του (τη θεά Gong Li) αφού τις δύο προηγούμενες τις σκότωσε στο ξύλο (I know). Ο ανηψιός όμως ερωτεύεται τη νέα του θεία και όταν ανακαλύπτει πως ο θείος του είναι ένας σαδιστής μπάσταρδος που ούτε να την πηδήξει δεν μπορεί, τότε συνάπτει τον παράνομο δεσμό. Ο θείος όμως παθαίνει ένα ατύχημα και μένει παράλυτος απ'τη μέση και κάτω την ίδια περίοδο που η θεία μένει έγκυος (προφανώς απ'τον ανηψιό). Εκεί αρχίζει το γλέντι. Η ταινία είναι πανέμορφη. Εκπληκτικά πλάνα, εξαιρετική σκηνοθεσία και μία Gong Li να δεσπόζει.

Το "Tobacco Road" (1941) του John Ford, είναι διασκευή ενός θεατρικού έργου το οποίο παιζόταν στην Αμερική με πάνω από 3000 παραστάσεις. Είναι μία ιστορία κάποιων πολύ φτωχών και αγράμματων ανθρώπων που απ'την καλοπέραση και την ευημερία πέρασαν στο μαρασμό και την έλευση της τεχνολογίας. Άνθρωποι με χιούμορ, με ηλίθιο ενθουσιασμό, με έντονα τα πρωτόγονα ένστικτά τους, αλλά με λίγο μυαλό και μπόλικο εγωισμό. Όταν στο τέλος τους δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία, αυτοί οι άνθρωποι δίνουν στο θεατή να καταλάβει ότι θα την σπαταλήσουν κι αυτή. Όχι απ'τις καλύτερες του Ford, αλλά αρκετά ικανοποιητική.

"JLG/JLG - Autoportrait de Décembre" λέγεται ένα ωριαίο ντοκυμαντέρ σκηνοθετημένο απ'τον Jean-Luc Godard στα 1995 και όπως λέει και ο τίτλος είναι ένα αυτοπορτρέτο. Όπως όλες οι ταινίες του Godard και κυρίως αυτές των τελευταίων 20 χρόνων, το φιλμικό σύμπαν είναι κάπως εξωγήινο. Ο σκηνοθέτης παραθέτει άπειρα αποφθέγματα μεγάλων φιλοσόφων, ταξιδεύει, ασχολείται με το φιλμ ως υλικό, και γενικά παραληρεί. Επειδή είναι μόνο 54 λεπτά, βλέπεται μία χαρά. Κατά τα άλλα είναι ξεκάθαρα ελιτιστικό και δήθεν.

12 λεπτά διαρκεί το φιλμ "The Land beyond the Sunset" της Dorothy G. Shore που έκανε στα 1912! Είναι η ιστορία ενός πολύ φτωχού αγοριού (και πολύ κακού ηθοποιού παρεμπιπτόντως) του οποίου η μάνα είναι αλκοολική και αυτό βρίσκει διέξοδο στη ζωή μέσα από μία ιστορία. Απ'τα πρώτα δείγματα ποιητικού ρεαλισμού, το φιλμ αυτό δεν το λες μουσειακό αλλά όχι και κάτι εξαιρετικό συνάμα.

Λίγο μεγαλύτερη διάρκεια (28 λεπτα) είχε το εκπληκτικό avant-garde έπος του γίγαντα Kenneth Anger ονόματι "Scorpio Rising" (1964). Αν και δεν έχει νόημα να δώσω κάποια υπόθεση, το κυρίως θέμα είναι μία συμμορία μηχανόβιων (ξεκάθαρα gay και ναζί) οι οποίο ετοιμάζονται για μία ολονύχτια βουτιά στην αμαρτία, στο σεξ και τη βία. Το αριστουργηματικά στοιχεία όμως είναι δύο. Πρώτον, τα εμβόλιμα πλάνα απ'την ταινία του Cecille B. Demille "Κing of Kings" (η ιστορία του Χριστού δηλαδή) και δεύτερον η μουσική η οποία είναι συνεχής και μόλις το ένα τραγούδι τελειώσει, αρχίζει το άλλο. Τα τραγούδια όμως αυτά είναι όλα ένα και ένα. Όλα κλασικά και τέλεια όπως "My boyfriend's back", "He's a rebel", "Wipeout", "Blue Velvet", "I will follow him" και πολλά ακόμα. Το θέαμα δεν περιγράφεται. Και ήταν μόνο 1964.

Τον Peter Bogdanovich πάντοτε τον συμπαθούσα. Το "The Last Picture Show" το θεωρώ πολύ μεγάλη ταινία άσχετα αν μετά έκανε εντελώς άνισο σινεμά. Το "They All Laughed" (1981) όμως ήταν εξαιρετικο. Με έναν Ben Gazzara σούπερ-κουλ και μία μεγαλωμένη αλλά πάντα εντυπωσιακή Audrey Hepburn, η ταινία είναι απίστευτα αστεία και όμορφα κατασκευασμένη. Η ιστορία θέλει τον Gazzara να δουλεύει σε ένα γραφείο ντεκτέτιβ οι οποίοι κυρίως ερευνούν υποθέσεις απιστίας. Με συνεργάτες τους Blaine Novak και τον φανταστικό και αδικοχαμένο John Ritter, μπλέκονται ανάμεσα σε δύο υποθέσεις και χάνεται κάθε έλεγχος. Ο Gazzara έχει όποια γκόμενα θέλει, ενώ ο Ritter θέλει μία και μόνο αυτή αλλά είναι αδέξιος και ντροπαλός ενώ αυτή είναι παντρεμένη. Ο Novak είναι επίσης σούπερ-κουλ και την πέφτει σε ό,τι κινείται. Το τέλος δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένο για όλους.

Ο τίτλος του σημερινού ποστ είναι μία κινέζικη παροιμία και είναι παρμένος απ'την πρώτη σκηνή της ταινίας "Lola" του Jacqued Demy που έκανε στα 1961, αρκετά δηλαδή πριν τα διάσημα μιούζικαλ του. Ήταν σίγουρα η ταινία της εβδομάδας και μία απ'τις καλύτερες που έχω δει. Η υπόθεση δεν έχει κάτι ιδιαίτερο. Αναφέρεται σε έναν νεαρό στην Nantes που ξαναβρίσκει τη γυναίκα (Λόλα) που ήταν ο πρώτος μεγάλος του έρωτας, αλλά αυτή είναι αγκιστρωμένη στον άντρα της που την παράτησε μεν εφτά χρόνια πριν, αλλά τον περιμένει ακόμα μαζί με τον γιο τους. Στην υπόθεση όμως παρεισφρύουν και άλλοι χαρακτήρες. Μία 35άρα με μία κόρη η οποία θυμίζει στον ήρωα την γυναίκα των ονείρων του όταν αυτή ήταν έφηβη, ένας ναύτης ο οποίος κοιμάται με τη Λόλα χωρίς συναίσθημα, και δύο γυναίκες σε ένα μπαρ, εκ των οποίων της μίας ο γιος έχει εξαφανιστεί για 7 χρόνια. Η σινεμασκοπ κινηματογράφιση αγγίζει την τελειότητα ενώ η 7η του Beethoven ανατριχιάζει με κάθε νότα της. Την 7η χρησιμοποίησε και ο Gaspar Noe στο Irreversible, αλλά στην ταινία του Demy, το συναίσθημα είναι σαφώς πιο έντονο. Η Anouk Aimee ως Lola είναι επική, αν και με τόσο make-up μοιάζει ώρες-ώρες με τραβεστί.

Αυτά, off στα dvd από σήμερα. Μπάνια από αύριο. Επιστροφή σε καμία 20αριά μέρες.

Cheers

Jane, you look like a boy, honey!

2006-07-24T09:28:00.000+03:00

Ιστορική και διάσημη είναι η ταινία του γίγαντα Serge Gainsbourg με τον πασίγνωστο τίτλο "Je T'aime Moi Non Plus" (1976). Όχι όμως επειδή είναι σοβαρή ταινία αλλά γιατί το θέμα της και οι πρωταγωνιστές της θα είναι διαχρονικά για πάντα. Ο Joe Dallesandro παίζει τον Krassky, έναν gay σκουπιδιάρη ο οποίος δουλεύει μαζί με τον γκόμενό του. Η Jane Birkin παίζει την Johnny ένα κορίτσι που δουλεύει σε ένα μπαρ στη μέση του πουθενά. Οι δύο γνωρίζονται και τα φτιάχνουν. Ο Krassky όμως είναι gay, η Johnny έχει σώμα αγοριού και το σεξ οφείλει να είναι πρωκτικό. Η Johnny όμως δεν το αντέχει. Κάθε φορά ουρλιάζει και το σεξ δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Δεν ξέρω αν έχασα κάτι διότι είδα την ταινία χωρίς καθόλου υπότιτλους και τα γαλλικά μου είναι άθλια. Νομίζω ότι τη γενική ιδέα την πήρα και φαντάζομαι πως οι συγκεκρμένοι διάλογοι δεν πρέπει να έχουν και μεγάλη σημασία.

Το "Riff-Raff" (1990) είναι άλλη μία κοινωνικοπολιτκή καταγγελία του πάντοτε ενδιαφέροντα Ken Loach. Ασχολείται με την κλασική βρετανική εργατική τάξη και κυρίως τους χτίστες σε μία περίοδο που αν δεν είχες σπίτι να μείνεις, με έναν λοστό ήσουν καλυμμένος. Ο Robert Carlysle ήταν εκπληκτικός όπως και όλοι οι ηθοποιοί. Το σενάριο ήταν κλασικά Loach, ενώ η σκηνή με το σκόρπισμα των σταχτών ενός αποτεφρωμένου που καταλήγουν σε όλους του καλεσμένους ήταν σίγουρα μία πηγή έμπνευσης για τον Μεγάλο Λεμπόφσκι.

Το "Car Wash" (1976) του Michael Schultz μας δείχνει τι συμβαίνει σε μία συγκεκριμένη ημέρα σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων στο Los Angeles. Oι εργαζόμενοι (κυρίως αφροαμερικάνοι) είναι όλοι διαφορετικοί και όλοι με τη δική τους ιδιαίτερη ιστορία. Η φτώχεια είναι το κοινό χαρακτηριστικό αλλά το χιούμορ είναι αυτό που πρωτεύει. Ο Richard Pryor εμφανίζεται για μερικά λεπτά στον πιο περίεργο ρόλο της καριέρας του. Αν τον δείτε στο εξώφυλλο του dvd μην παραμυθιαστείτε, παίζει μόνο για 10 λεπτά.

Είδα επίσης δύο κλασικές χολυγουντιανές screwball κωμωδίες στις οποίες έπαιζε συμπτωματικά ο Cary Grant. Η πρώτη ήταν το "The Awful Truth" (1937) του Leo McKarey ενώ η δεύτερη το "Holiday" (1938) του George Cukor. To πρώτο δεν ήταν κάτι το φοβερό εκτός του γεγονότος ότι ήταν απ΄'τις πρώτες αυτοσχεδιαστικές ταινίες που έγιναν (στο χώρο του mainstream). H δεύτερη όμως ήταν εξαιρετική κυρίως λόγω της χημείας Cary Grant και Katherine Hepburn.

To Σαββατοκύριακο τέλειωσε με το αριστουργηματικό μικρού-μήκους "Nuit et Brouillard" (1955) του Alain Resnais. Tο φιλμ είναι ένα μισάωρο μπλέξιμο εικόνων του πολέμου και του τώρα (1955) με θέμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Με voice-over αφήγηση και επιβλητική μουσική και κυρίως τις σοκαριστικές εικόνες, το μικρό αυτό φιλμ δεν αφήνει κανένα ασυγκίνητο. Ο σκηνοθέτης που θα έφτανε πέντε χρόνια μετά την αθανασία με το "Hiroshima Mon Amour" ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο.

I reckon that them's guns, boy!

2006-07-21T08:58:00.000+03:00

Πάντα είχα αδυναμία στα western. Δώσε μου απέραντες κιτρινωπές πεδιάδες, αδίστακτους συμμορίτες και διεφθαρμένους εκπροσώπους του νόμου και τι στον κόσμο. Το western κατά πολλούς (ειδικούς και μη) είναι το απόλυτο κινηματογραφικό είδος. Χάνεται εντελώς στη μικρή οθόνη γιατί τα όρια μιας τηλέορασης δεν μπορούν να συγκρατήσουν την απεραντότητα των πλάνων του. Για να δεις όμως western πλέον στα σινεμά πρέπει ή να γίνει κάποιο αφιέρωμα ή να βγει κάποια επανέκδοση. Τίποτα απ'τα δύο δε γίνεται. Γι'αυτό βολευόμαστε σπίτια μας και πατάμε το play. Το "Wagon Master" (1950) του αρχιμάστορα του είδους John Ford ήταν αναμενόμενα εκπληκτικό. Ξεκινά με μία συμμορία ληστών που "καθαρίζουν" έναν barman, ενώ μετά φεύγει και πάει στην κυρίως ιστορία. Τη σκηνή των ληστών την ξαναθυμάται ο θεατής στη μέση της ταινίας και μέχρι εκείνη τη στιγμή την έχει ξεχάσει τελείως. Η κυρίως ιστορία θέλει δύο περιπλανώμενους εμπόρους αλόγων να βοηθούν μία κοινωνία Μορμόνων (!) να ταξιδέψει με όλη τους την πραμάτεια δια μέσου της ερήμου προς την ελπιδοφόρα Καλιφόρνια. Ένα οδοιπορικό γεμάτο βάσανα, περιπέτειες, έρωτες και σκληρές μάχες. Η σκηνοθεσία είναι φυσικά που κλέβει την παράσταση.

Το "The Shop Around the Corner" (1940) του Ευρωπαίου Ernst Lubitsch είναι μία κλασική χολυγουντιανή ερωτική κομεντί την οποία πολλά χρόνια μετά την πήρε μία βλαμμένη, την ξανάγραψε, την ονόμασε "You've got mail", έβαλε το μαλάκα τον Tom Hanks και την ξενέρωτη Meg Ryan να πρωταγωνιστήσουν και μας προξένησε καταραμένους συνειρμούς. Το πρωτότυπο μικρή σχέση έχει με την καινούργια version που όλοι είναι πλούσιοι, ζουν σε χαριτωμένα ζεστά σπιτάκια και τα βασικότερα προβλήματα τους είναι αν θα βρουν τον/την άντρα/γυναίκα της ζωής τους. Η ταινία του Lubitsch βάζει τους πρωταγωνιστές τους (James Stuart, Margaret Sullavan) στη Βουδαπέστη σε περίοδο φτώχειας και ανεργίας. Το χιούμορ είναι κλάσεις ανώτερο ενώ το σενάριο ενώ μοιάζει στα κύρια σημεία της πλοκής είναι αρκετά διαφορετικό. Πολύτιμο.

Το "Ace in the Hole" ή "The Big Carnival" είναι ένα κλασικό αριστούργημα του Billy Wilder με θέμα την ηθική της δημοσιογραφίας και τα όρια της ανθρώπινης φιλοδοξίας. Ο Kirk Douglas, δημοσιογράφος καταλήγει σε μία μικρή πόλη (Albuquerque) ζητώντας δουλειά στην τοπική μικρή εφημερίδα. Όλες του οι προηγούμενες δουλειές κατέληξαν στην απόλυση του λόγω της αστάθειας του χαρακτήρα του. Ότα ένα χρόνο μετά ανακαλύψει μία ιστορία ενός τύπου που μόλις παγιδεύτηκε σε μία σπηλιά που κατέρρευσε, θα εκμετταλευτεί το γεγόνος προς όφελος του για να ξεφύγει και να επιστρέψει σε μία μεγάλη εφημερίδα της Νέας Υόρκης. Η κατάσταση ξεφεύγει. Ο τόπος της κατάρρευσης γίνεται θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που καταφθάνουν από παντού. Ο Douglas προσπαθεί με κάθε μέσο να καθυστερήσει τη διάσωση του ανθρώπου λαδώνοντας τους πάντες με το κλασικό επιχείρημα της φήμης και μιας φωτογραφίας στην εφημερίδα. Το τέλος θα είναι φυσικά μία δίκαιη και αυτονόητη τιμωρία.

Από τις πρώτες ταινίες του Joseph Losey, το "The Boy with Green Hair" είναι μια παραβολή για τη διαφορετικότητα και εν τέλει τον ίδιο το ρατσισμό. Ένα αγοράκι του οποίου οι γονείς σκοτώθηκαν στον πόλεμο γυρνάει από συγγενή σε συγγενή μέχρι να κατασταλλάξει με τον παππού του (που δεν είναι και πραγματικός παππούς του). Και ενώ όλα αρχίζουν να μπαίνουν σε μία σειρά και η ζωή του κυλάει μία χαρά, ένα πρωί τα μαλλιά του είναι πράσινα. Τότε αρχίζει ο κόσμος να απομακρύνεται, να χλευάζει και καταλήγει φυσικά να τον κυνηγά για να τον τιμωρήσει. Η ταινία δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, βλέπεται μεν ευχάριστα αλλά είναι λιγάκι αφελής και λαϊκίστικη. Είναι βέβαια 1948 αλλά αυτό δε λέει τίποτα.

Orson was It!

2006-07-17T09:43:00.000+03:00

Bλέποντας το "F For Fake" (1974) για πρώτη φορά στη ζωή μου το Σάββατο, αναθάρρησα για το γεγονός ότι φιλμικές ανακαλύψεις και πρωτοπορίες υπάρχουν αλλά για να εκκολαφθούν μόνο μία ιδιοφυϊα πρέπει να είναι από πίσω. Ο Orson Welles στο "F For Fake" δεν κάνει ούτε μυθοπλασία ούτε ντοκυμαντέρ. Κάνει σινεμά ολόδικό του. Fake είναι όλα και όλοι. Οι ταινίες, τα ντοκυμαντέρ, οι άνθρωποι, οι ηθοποιοί, η τέχνη, όλα. Ο Orson το ξέρει και το χρησιμοποιεί άψογα. "Για μία ώρα θα σας πω μόνο αλήθειες", λέει στην αρχή της ταινίας. Η ταινία όμως είναι μίαμιση ώρα. Το dvd της Criterion είναι θεϊκό.

Το "Imitation of Life" είναι ένα εξαιρετικό μελόδραμα του 1959 από το μάστορα του είδους Douglas Sirk. H Lana Turner είναι μία χήρα μητέρα, άσημη ηθοποιός η οποία προσλαμβάνει για οικονόμο μία άστεγη μαύρη επίσης μητέρα της οποίας όμως η κόρη είναι λευκή. Η καριέρα της όμως θα χτυπήσει ουρανό, ένας ενδεχόμενος γάμος με έναν φωτογράφο θα καταστραφεί, η κόρη της θα τον ερωτευτεί αργότερα ενώ η άλλη κόρη θα ντραπεί τόσο πολύ για το ότι η μάνα της είναι μαύρη που θα εξαφανιστεί. Η τελευταία σκηνή με την Mahalia Jackson να τραγουδά σε μία κηδεία το "Soon I Will Be Done" είναι πανέμορφη, συγκινητική και αριστουργηματική.

Το "Day of the Beast" είναι μία ισπανική φάρσα του 1995 με έναν παπά που αποκρυπτογραφεί την Αποκάλυψη και ανακαλύπτει πως ο Αντίχριστος θα γεννηθεί στη Μαδρίτη την ημέρα των Χριστουγέννων. Για να τον πλησιάσει αρχίζει να αμαρτάνει. Αυτές οι σκηνές είναι εξαιρετικά αστείες. Μετά όμως η ταινία γίνεται ότι να'ναι. Σουρεάλ αλλά με τη βλακώδη έννοια.

Όταν η Debbie "πήρε" το Dallas στα 1978, μία απ'τις ιστορικότερες τσόντες γεννήθηκε. Το "Debbie Does Dallas" γραμμένο από γυναίκα σεναριογράφο υπήρξε η απαρχή των φιλμικών φαντασιώσεων για τις cheerleaders. Αστεία και σέξυ, η ταινία ήταν διασκεδαστικότατη.

Είναι πάντα εντυπωσιακό να βλέπει πως στα 1932 εν μέσω αυτονόητου πουριτανισμού, ένας Ευρωπαίος σκηνοθέτης έκανε μία υπέροχη σέξυ κωμωδία στο Hollywood και ταυτόχρονα την απαρχή των screwball. Το "Trouble in Paradise" είναι ένα έπος διαλόγων και φαρσών, με άπειρα σεξουαλικά υποννοούμενα και άκρατη ελευθεριότητα. Ο Ernst Lubitsch (σκηνοθέτης) με τη βοήθεια του σεναριογράφου, έδωσε μία πρωτοποριακή κωμωδία εν μέσω οικονομικού κραχ και κομμουνιστικής έξαρσης.

Τέλος το "Sweet Smell of Success" προερχόμενο από μία μικρή νουβέλα ήταν για τη δεκαετία του '50 μία εντυπωσιακή καταγγελία για τη show-business και τη διαφθορά των εμπλεκομένων. Ο Burt Lancaster είναι ένας αρθρογράφος του οποίου η στήλη καθορίζει ποιός είναι ανερχόμενος στην πόλη και ποιός όχι. Ο Tony Curtis είναι ένας ατζέντης ο οποίος θέλει τους πελάτες του μέσα σε αυτή την στήλη. Περνιέται για φίλος του Lancaster αλλά στην ουσία είναι το παιδί για τις δουλείες του. Όταν αναλάβει να χαλάσει το δεσμό της αδερφής του Lancaster με έναν νεαρό τζαζίστα, θα έρθουν τα πάνω κάτω. Ο Alexander Mackendrick (διάσημος για τις ταινίες του στα Αγγλικά Ealing Studios) θα σκηνοθετήσει μαεστρικά αυτό το κοινωνικό δράμα. Οι ήρωες του είναι αρπακτικά, χωρίς αξίες, χωρίς κανόνες. Το τέλος θα είναι αβάσταχτο.

Lacombe. Lucien, Lacombe

2006-07-11T10:06:00.000+03:00

Η "γέννηση" του Lacombe, Lucien από την Criterion ήταν ένα απ'τα σημαντικότερα γεγονότα στις κυκλοφορίες dvd. Το φιλμ του 1974 σκηνοθετημένο επιβλητικά απ'τον Louis Malle έχει ως θέμα έναν 17άχρονο που αφού του αρνούνται την είσοδο του στην αντίσταση (είμαστε στα 1944) επειδή τον θεωρούν βλάκα. Ο νεαρός στην αντίδραση του εισχωρεί στην γερμανική αστυνομία κάνοντας τον καταδότη και τον νταή, ζώντας πολυτελή ζωή. Στη συνέχεια ερωτεύεται την κόρη ενός εβραίου που ζει υπό την ανοχή των γερμανών λόγω μέσου. Η ταινία είναι ένα αριστούργημα. Σιωπηλή, χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό, παρατηρητική και βαθιά στοχαστική. Ο Lucien κάνει λάθη, αλλά ο θεατής τον συμπαθεί χωρίς να ξέρει το γιατί. Δεν έχει επίγνωση των πράξεων του, τυφλώνεται απ'τη χλιδή και την εξουσία και πιστεύει πως η ανταπόκριση του έρωτα του θεωρείται αυτονόητη. Δύομιση ώρες πέρασαν σαν μία στιγμή. Η εικόνα της criterion ήταν τόσο άψογη που δεν το πίστευα.

Απ'τον thedrude γέμισε όλη η προηγούμενη εβδομάδα προβολών. Η πρώτη σαιζόν του "The Mighty Boosh" ήταν εκπληκτική αν και στο πρώτο επεισόδιο δεν είχα καταλάβει το γιατί. Στη συνέχεια τρελλάθηκα στο γέλιο. Η κληρονομιά του BBC συνεχίζεται εκπληκτικά. Μένοντας στο ίδιο κανάλι, η πρώτη σαιζόν του "The Young Ones" (γυρισμένη στα 1982!) ήταν επίσης απολαυστική. Τέσσερεις χαρακτήρες, ένας χίπης, ένας γιάπης, ένα πανκιό και ένας βλαμμένος που περνιέται για αναρχικός συζούν στο ίδιο σπίτι. Τίποτα δεν περιγράφει αυτά που συμβαίνουν. Έξοχα ευρήματα και υστερικό γέλιο. Τελειώνοντας με το BBC, το "The Office: Christmas Special" ήταν το ιδανικό κλείσιμο σε μία αριστουργηματική σαιζόν. Διάρκειας 90 λεπτών, η ιστορία δόξας και φήμης του David Brent κλείνει και μάλιστα εντυπωσιακά. Σκηνές ανθολογιας τα ραντεβού στα τυφλά και οι εμφανίσεις του Brent στα clubs ως celebrity.

Τρία dvd που αφορούν κάποιους κορυφαίους σύγχρονους κωμικους ήταν επίστης στην ατζέντα. Το "Steve Coogan Live" ήταν ένα ποτ-πουρί από εμφανίσεις του Coogan με τις διάφορες περσόνες του. Επικός ως Alan Partridge και Paul Calf. Κατά Αμερική πλευρά, ένα best of του Will Ferrell στο Saturday Night Live, ήταν αρκετά αστείο αλλά δε θεωρείται stand-up. Σκετσάκια αρκετά ενδιαφέροντα με πλούσιο καστ και έναν Ferrell μαινόμενο. Τέλος το Live & Smokin' του Richard Pryor ήταν μία φιλμαρισμένη παράσταση του 1971 στο Improv της Νέας Υόρκης με ένα περίεργο κοινό το οποίο δε γέλαγε και πολύ. Βλέποντας αυτούς τους κωμικούς επαναπροσδιορίζεις κάποιους άλλους. Μιλάνε όλοι για την ευφυϊα του Pryor αλλά εγώ δεν μπορώ να το συγκρίνω με τον Bill Hicks. Έχω δει βέβαια μόνο μία παράσταση αλλά τα θέματα των κωμικών είναι αυτά που τους κάνους σημαντικούς. Ο Hicks είχε και σοβαρά θέματα και τον καλύτερο τρόπο να τα συστήνει. Σήμερα μάλιστα άκουγα το "Rant in E Minor" στο τρόλει πηγαίνοντας στη δουλειά και είχα το προνόμιο να είμαι ο βλαμμένος των μέσων μαζικής μεταφοράς που χαμογελάει χωρίς προφανή λόγο. Χαλάλι.

Το "The Celluloid Closet" είναι ένα ντοκυμαντέρ του HBO γυρισμένο στα 1995 σχετικά με την ομοφυλοφιλία στις ταινίες του Hollywood. Αρκετά καλό, μας λέει το προφανές. Περί υποκρισίας, λογοκρισίας και αδυναμίας των προϊσταμένων να προχωρήσουν την τέχνη. Σε πιο ανατολικά τοπία, το "And Life Goes On..." του Abbas Kiarostami ήταν εξαιρετικό. Είναι το οδοιπορικό ενός πατέρα προς μία κατεστραμμένη περιοχή του Ιράν απ΄τον τεράστιο σεισμό του 1990 εν μέσω μουντιάλ (έχει σημασία). Η κινηματογράφιση είναι και πάλι συγκλονιστική και ρεαλιστική ως εκεί που δεν πάει. Το εκπληκτικό είναι πως ο τίτλος της ταινίας δεν είναι απλά ένας τίτλος αλλά μία στάση ζωής για όλους τους κατοίκους της διαλυμένης χώρας. Έξοχο.

Τελειώνω το ποστ με την πολυτέλεια της θέασης της τρίτης σαιζόν του "Curb Your Enthusiasm". Ό,τι και να πω είναι λίγο. Πέντε αστέρια ακατέβατα. Η σκηνή του φινάλε του τελευταίου επεισοδίου με τον σεφ που έχει Tourette's με έκανε να γελάω για τρία λεπτά συνεχόμενα. Αυτό πρώτη φορά μου συμβαίνει. Σειρά έχει η τέταρτη σαιζόν τώρα, μόλις τη βρω για αγορά.

I want Vince Noir's hair...

2006-07-04T08:55:00.000+03:00

... but in Howard Moon's personality.

Dilemma: Who's more pathetic? Howard Moon or David Brent?
I'd love to never have to have that answered.

Everyone has a Billy Liar inside. Is that a good thing?

2006-06-26T09:37:00.000+03:00

Από τις ταινίες καμάρια του Βρετανικού κινηματογράφου, το Billy Liar του John Schlesinger, παρμένο απ’το ομώνυμο βιβλίο ήταν μία όαση εν μέσω μουντιάλ, που με τόση μπάλα, με έχει κάνει να μειώσω τις προβολές και να συσσωρεύονται τα dvd. Ο Billy είναι στα 20’s, ονειρεύεται πως είναι μία σειρά εξεχόντων προσωπικοτήτων σε μία ανύπαρκτη χώρα της φαντασίας του. Αυτή η φαντασία είναι διαρκώς σε υπερδιέργεση, ταξιδεύοντας τον ήρωα, βοηθώντας παράλληλα να αντιμετωπίσει πιο εύκολα όλες τις δυσκολίες. Ο Billy όμως είναι ένα τρομαγμένο και δειλό παιδί. Αντί να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τις δυσκολίες του, το σκάει ή το αναβάλλει. Το σπιτικό του περιβάλλον τον καταπιέζει, ενώ οι κοινωνικές συναναστροφές τον ενοχλούν. Θέλει να νομίζει πως έχει πιθανότητες να δουλέψει στο Λονδίνο ως σεναριογράφος, αλλά δεν το πιστεύει. Και φυσικά ψεύδεται σε όλους και για όλα. Η ώρα της απόδρασης θα έρθει (πάντα έρχεται) αλλά ο Billy θα χάσει εκούσια την ευκαιρία του. Δεν πιστεύει στον εαυτό του και προτιμά την αντανάκλαση του εαυτού του μέσω των ανθρώπων της μικρής κοινωνιάς. Cool τύπος, αλλά καταδικασμένος στη μετριότητα. Υπέροχη σινεμασκόπ κινηματογράφιση, ενώ η σκηνή με την οποία εισάγεται η Julie Christie είναι ανθολογίας.

Το Sodomites του Gaspar Noe, είναι ένα μικρού μήκους φιλμ που έκανε στα 1998. Είναι εφτά λεπτά αφόρητου μοντάζ μιας σκηνής στην οποία ένας τύπος με μία μάσκα λύκου ασελγεί σε μία τύπισσα μέσω της πίσω οδού (το λέει και ο τίτλος) ενώ είναι περιτριγυρισμένος από μπόλικο κόσμο που είτε αυνανίζεται είτε επευφημεί για το σεξ. Ούτε καν σέξυ είναι αυτή η μπούρδα. Ο Νοέ μάλλον τσόντες θέλει να κάνει και μόνο. Γιατί δεν το πραγματώνει;

Πηγαίνοντας σε μία άλλη ψιλοάρρωστη τύπισσα, την Catherine Breillat (που είχε κάνει το Romance), είδα το “A ma souer” (Fat Girl). Προβλήματα εφηβείας για μία 14άχρονη χοντρούλα της οποίας η 16άχρονη αδερφή είναι πανέμορφη και τσούλα. Αστικό περιβάλλον, εφηβικές ανησυχίες, μία εξοντωτική σκηνή αποπλάνησης 25 λεπτών (!) (με την όμορφη αδερφή, μην ξεχνιόμαστε) και ένα φινάλε για κρέμασμα της σκηνοθέτιδος. Ούστ.

Μένοντας στις γυναίκες σκηνοθέτες (δεν ξέρω πως έκατσε αλλά είδα τρεις αυτή την εβδομάδα), το “Brodre” (Brothers) της Susanne Bier ήταν εξαιρετικό. Δεν ξέρω τι παθαίνω με το Δανέζικο σινεμά αλλά μένω πάντα ευχαριστήμενος (εκτός απ’τις μαλακίες του Τρίερ). Η Bier είχε κάνει το “Open Hearts” το οποίο ενέπιμπτε στις πίπες του Δόγματος και ήταν μέτριο, αλλά εδώ μεγαλουργεί. Το σενάριο θέλει έναν οικογενειάρχη στρατιωτικό να στέλνεται στο Αφγανιστάν, να πέφτει το ελικόπτερο που τον μεταφέρει, να θεωρείται νεκρός και τον αδερφό του να έρχεται όλο και πιο κοντα με τη σύζυγο του αποθανόντα. Ο στρατιωτικός όμως ζει, πιάνεται αιχμάλωτος και αναγκάζεται απ’τους ταλιμπάν να σκοτώσει έναν συνάδερφό του κρατούμενο. Όταν γυρνάει στη Δανία τα πάντα είναι διαφορετικά. Έξοχο.

Τελευταία γυναικεία ταινία ήταν το “Je, Tu, Il, Elle” (1974) της Chantal Akerman. Κινηματογραφημένη με τρόπο που ο Jarmusch θα καταέκλεβε 10 χρόνια μετά, με την κάμερα δηλαδή ακίνητη χωρίς pan, tilt, vertical, traveling και ασπρόμαυρο (ότι έκανε δηλαδή ο Καναδός στο Stranger than Paradise), η ιστορία αναφέρεται στην πρωταγωνίστρια (Je) στο σενάριο (Tu) έναν νταλικίερη (Il) και την λεσβία γκόμενα της πρώτης (Elle). Pretentious crap που θα έλεγαν και διάφοροι αγγλομαθείς. Πάρα πολύ βαρετό. Σημαντικό για την εποχή του, απλά δε βλέπεται τώρα.

Ένα υπέροχο ντοκυμαντέρ/βιογραφία ήταν το “Thirty-two short films about Glenn Gould” του Francois Girard (Καναδός) για τον (φυσικά) Glenn Gould (1932-1982). O τελευταίος ήταν ένας πολύ διάσημος πιανίστας που στα 1964 σταμάτησε ξαφνικά να κάνει συναυλίες και αφοσιώθηκε στη σύνθεση. Ο ίδιος όμως όπως κάθε ιδιοφυϊα ήταν για τα σίδερα. Τρομερά υποχόνδριος, έπαιρνε κάπου 30 διαφορετικά χάπια καθημερινώς. Το εξαιρετικό όμως της ταινίας είναι η δομή της. Βλέπουμε 32 βινιέτες κάθε μία εκ των οποίων μας δείχνει ένα χαρακτηριστικό συμβάν της ζωής του καλλιτέχνης. Πανέμορφο, πρωτότυπο και πολύ καλά δουλεμένο, ρίχνει φως σε μία παραγνωρισμένη φιγούρα της τέχνης.

Τέλος το “Out of the Past” (1947) του αγαπημένου Jacques Tourner ήταν ένα εξαιρετικό μείγμα νουάρ – γκανγκστερικού φιλμ με θέμα παρεμφερές αυτού που είδαμε φέτος στο “A History of Violence” του Cronenberg. Ένας τύπος ζει ήσυχα σε μία μικρή πόλη μέχρι που τον ανακαλύπτει ένας πρώην συνεργός του στο έγκλημα. Τον αναγκάζει να επιστρέψει στη παλιά δουλειά του διότι είναι σκαστός και έχει προδώσει το αφεντικό του. Μπόλικο σασπένς, μία τρελαμένη femme-fatale που προδίδει ότι κινείται και δύο μεγάλοι ηθοποιοί (Gregory Peck, Kirk Douglas) αντίζηλοι τόσο οι ίδιοι όσο και τα τεράστια λακάκια τους. Η σκηνοθεσία του Γάλλου δεν αγγίζει την δεξιοτεχνία των “Cat People” και “I Walked with a Zombie” κυρίως γιατί δεν τον βοηθά το θέμα, αλλά παραμένει εντυπωσιακή.

Documentaries, Porn, Cartoons, Experimental et al Pt. III (Final)

2006-06-13T13:34:00.000+03:00

CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.magnetmagazine.com/photos/wilco2.jpg" border="0"

/>

Τελειώνοντας με τα μαζικά post, μερικά ακόμα φιλμάκια που απόλαυσα τις τελευταίες εβδομάδες.

“I’m Trying to Break Your Heart”, (Sam Jones). Το συγκεκριμένο dvd το αγόρασα μεθυσμένος στο gift shop του ATP, και το ανακάλυψα το επόμενο πρωί. Ούτε που θυμάμαι τι σκεφτόμουν. Βλέποντας το όμως, διαπίστωσα πως και οι μεθυσμένες κρίσεις μου έχουν ψήγματα διαύγειας και εμπιστοσύνης. Όσον αφορά την ταινία, για όσους δε γνωρίζουν, είναι ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ πάνω στη δημιουργία του “Yankee Hotel Foxtrot” των Wilco. Τη συγκεκριμένη μπάντα απλά τη θεωρώ ως μία απ’τις πέντε καλύτερες παγκοσμίως στα τελευταία 10 χρόνια. Δεν έχουν βγάλει μέτριο δίσκο ενώ οι τρεις τελευταίοι είναι ξεκάθαρα αριστουργήματα. Όσον αφορά την ταινία, η οποία είναι όλη γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ, ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται κατά βάση στην απόρριψη της Reprise να κυκλοφορήσει τελικά το δίσκο και στην υπογραφή του συγκροτήματος με την Nonesuch που και τελικά κυκλοφόρησε. Το πιο αστείο και συνάμα συμπερασματικό ατού της ταινίας είναι πως και η reprise και η nonesuch ανήκουν στην ίδια πολυεθνική, η οποία στην τελικά πλήρωσε δύο φορές για έναν μόνο δίσκο. Φυσικά στο ντοκυμαντέρ περιέχονται και άλλα στοιχεία. Ο ήχος είναι τέλειος (ας το ξαναπώ, Τέλειος), η είκονα υπέροχη, και ο Tweedy μία ζωντανή ευφϋία.

Το “The Ghost and Mrs. Muir” είναι μία ταινία του 1947, σκηνοθετημένη απ’τον πασίγνωστο Joseph L. Manckiewicz και διασκευή του ομώνυμου βιβλίου. Μιλά για την ιστορία μίας νεαρής χήρας η οποία αφού πέθανε ο άντρας της, φεύγει απ’το σπίτι της οικογενείας του και διαλέγει ένα παραθαλάσσιο απομακρυσμένο και στοιχειωμένο σπίτι κοντά στο Brighton. Το φάντασμα του σπιτιού και πρώην ιδιοκτήτης ενώ στην αρχή θέλει να τη διώξει μετά την ερωτευέται κλπ κλπ. Όλα τα κλισέ της σύγχρονης εύπεπτης λογοτεχνίας περνούν και στο φιλμ, αυτό είναι σίγουρο. Κατά τ’άλλα βλέπεται χωρίς ιδιαίτερο κόπο.

Το ντοκυμαντέρ ονόματι “The Great Ecstasy of Woodcarver Steiner” γυρίστηκε απ’τον Werner Herzog στα 1974. Ακολουθεί τον ξυλουργο Steiner χωρίς όμως να επικεντρώνεται στη δουλειά του αλλά στο πάθος του, το ski-flying. Όχι το ski-jumping (ξέρετε, αυτό που οι σκιέρ παίρνουν φόρα και πηδάνε στο κενό), αλλά στο ski-flying που είναι κάτι παρόμοιο μεν, αλλά τόσο οι πίστες όσο και οι πλατφόρμες είναι απίστευτα πιο ψηλές, απότομες και επικίνδυνες. Το πόσες σαβούρες τρώνε οι αθλητές δε λέγεται. Ο Herzog όμως κινηματογραφεί ψύχραιμα. Ο Steiner είναι ο βασιλιάς του συγκεκριμένου σπορ και το αποδεικνύει με κάθε άλμα. Και αυτός έχει τα ατυχήματα του, ούτε καν κράνος δε φοράνε ενώ σμιλεύει μόνος του τα δικά του σκι. Εκπληκτικό slow-motion σε όλες τις «πτήσεις».

Τελειώνοντας με τα ντοκυμαντέρ, το “Listen to Britain” του Humphrey Jennings, γυρισμένο στα 1942, είναι ένα εικοσάλεπτο οπτικοακουστικό συνονθύλευμα βρετανικών εικόνων με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό όμως ότι η αφήγηση γίνεται μοναχά μέσω των ήχων. Ελάχιστη πρόζα υπάρχει ενώ τα ηχητικά φυσικά εφέ έχουν τη σημασία που αξίζει. Έξοχο.

Το “Tale of Tales” (Yuri Norstein, 1979) είναι ένα τριαντάλεπτο animation ρώσικο φιλμάκι πρωτόγνωρης γοητείας και τεχνικής. Δεν περιγράφεται με τίποτα, μόνο βλέπεται. Αν μπορείτε να το βρείτε, μην το χάσετε.

Σε animation μονοπάτια επίσης βρίσκεται φυσικά ο κορυφαίος Hayao Miyazaki. Δεν μπορούσα πουθενά να βρω μέχρι τώρα το “My Neighbour Totoro” αλλά τα κατάφερα. Και άξιζε κάθε δευτερόλεπτο της προβολής. Παραμύθια για μικρούς και μεγάλους. Αν θέλετε να το δείτε, προσέξτε μην πάρετε τη αγγλόφωνη βερσιόν της Disney, είναι σκουπίδι. Το original γιαπωνέζικο είναι αυτό που έχει τη σημασία.

Τo “The Thing From Another Planet” είναι μία απ’τις κλασικότερες b-movie science-fiction ταινίες που υπάρχουν αλλά εγώ δεν την είχα δει. Μέχρι χτες. Πολύ καλή σκηνοθεσία (ο Howard Hawks βοήθησε αλλά δε φαίνεται στα credits που πραγματικός σκηνοθέτης θεωρείται ο Christian Nyby), απίθανο σασπένς, το τέρας όμως είναι για γέλια. Εντάξει 1951 ήταν. Αφήστε που είδα και την colorized version. Δεν μπορείς να τα΄χεις όλα.

Στα πρώτα δέκα λεπτά του “The Reckless Moment” του Max Ophüls κάτι δεν πήγαινε καλά. Μόλις έγινε το σημαντικό όμως γεγονός στην ταινία, κατάλαβα ότι το είχα ξαναδεί κάπου. Πάνε περίπου πέντε χρόνια που είδα το “The Deep End” με την Tilda Swindon, το οποίο όπως καταλάβατε ήταν remake της ταινίας του Ophüls με τους απαραίτητους εκμοντερνισμούς βέβαια. Στο πρωτότυπο μία μάνα με δύο παιδιά, τον πατέρα της στο σπίτι και το σύζυγο μακριά σε δουλειές, προσπαθεί να πείσει το 45άρη γκόμενο της 17άχρονης κόρης της να την αφήσει ήσυχη. Αυτός δε δίνει δεκάρα. Όταν επισκέπτεται τη μικρή στο σπίτι τους, αυτή τον χτυπάει και την ώρα που φεύγει αυτός γλιστράει και σπάει το κεφάλι του πάνω σε μία άγκυρα. Το άλλο πρωί η μάνα βρίσκει το πτώμα και το πετάει στο ποτάμι θέλοντας να μην τιμωρηθεί η κόρη της. Ένας εκπληκτικός James Mason εισέρχεται μετά στο φιλμ, κάνοντας τον εκβιαστή αλλά καταλήγει να ερωτεύεται την βασανισμένη μάνα. Άψογο.

Και τέλος με έναν ακόμα υπέροχο Bresson. Το “Quatre nuits d'un rêveur” (Four Nights of a Dreamer), γυρισμένο στα 1971 είναι μία ακόμα κινηματογραφική διασκευή του βιβλίου του Dostoyevsky «Λευκές Νύχτες». Ήταν απλά καταπληκτικό. Αν και η διασκευή που είχε κάνει ο Luchino Visconti στα 1957 (έχοντας για τίτλο τον τίτλο του βιβλίου) μου άρεσε πολύ περισσότερο, ο Bresson δίνει το δικό του σιωπηλό στίγμα στο βιβλίο φέροντας το στο σύγχρονο Παρίσι. Δεν μπορείς να βρεις ψεγάδι στο Bresson. Απλά δε γίνεται.

Documentaries, Porn, Cartoons, Experimental et al Pt. II

2006-06-13T08:48:00.000+03:00

Από τα λίγα dvd που έφερα από Αγγλία ως τώρα είδα τα εξής: Sane Man (Bill Hicks), Meantime (Mike Leigh), Shadow of a Doubt (Alfred Hitchcock) και Spirit of the Beehive (Victor Erice). Καταρχήν το Sane Man είναι (χωρίς έκπληξη) καταιγιστικό και τέλειο. Καινουργίες ρουτίνες που δεν είχα ξαναδει συν ότι τα extras έχουν πράγματι πολύτιμο υλικό. Έχει μάλιστα και ένα σκετς που ο Hicks βγαίνει ντυμένος Elvis και μοιράζει Cadillacs στον κόσμο. Διαβάζω παράλληλα και το βιβλίο με όλες τις ρουτίνες/γράμματα/συνεντεύξεις του και είμαι ακόμα μία φορά παγιδευμένος. Μοναδική ευφϋία. Το "Meantime" του Leigh γυρίστηκε στα 1983 για την αγγλική τηλέοραση αλλά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απτα αντίστοιχα κινηματογραφικά του έργα. Θέμα του και πάλι η εργατική φτωχή τάξη του Λονδίνου που είναι μεν άνεργη αλλά όχι και τόσο ενθουσιώδης στο να βρει δουλειά. Έξοχος ο Tim Roth, αλλά θεϊκός και ο Gary Oldman ως punk. Το "Shadow of a Doubt" είναι το μόνο φιλμ του Hitch που δεν είχα δει. Ήταν ένα σοκ. Δεν πρέπει να πω τίποτα για την υπόθεση διότι γίνεται κατανοητό τι συμβαίνει κυρίως διότι στα 2006 έχουμε πλέον δει πολλά. Αλλά στα 1943 που γυρίστηκε ήταν τόσο τολμηρή και εντυπωσιακή (σεναριακά) που θα καθήλωσε πολύ κόσμο. Αν ο σκηνοθέτης ζούσε τώρα, θα βλέπαμε τα ίδια αριστουργήματα αλλά θα άφηνε πολλές φορές τους κακούς να τη γλιτώσουν. Η σκηνοθέσια φυσικά πετάει. Τα κάδρα του και οι κινήσεις του είναι τόσο τέλεια μελετημένα που μένεις με το στόμα ανοιχτό. Τo "Spirit of the Beehive" τέλος ήταν ένα απωθημένο που καλύφτηκε. Ισπανική ταινία του 1973, πολυβραβευμένη, έξοχα φωτογραφημένη και με ένα κοριτσάκι πρωταγωνιστή που κλέβει την παράσταση. Συμβολικό σινεμά, αργό και όμορφο με όλες όμως τις αντιδικτατορικές αναφορές. Ο Φράνκο τότε μεσουρανούσε.

Το "Behind the Green Door" είναι άλλη μία κλασική 70's τσόντα η οποία έχει μία τεράστια (τόσο σε διάρκεια όσο και σε νουμερικές διαστάσεις) παρτούζα. Δε συγκρίνεται με Deep Throat, The Opening of Misty Beethoven και The Devil in Miss Jones, αλλά έχει κάποιες υπέροχες καινοτομίες όπως σούπερ-slow-motion cum shots με κάμερες που ούτε στα γήπεδα του τένις δεν είχαν τότε. Πλάκα είχε.

Την προηγούμενη εβδομάδα συστήθηκα επιτέλους στο σινεμά του Peter Watkins. Είδα τα δύο κλασικότερά του ντοκυμαντέρ και έπαθα πλάκα. Το "The War Game" όπως και το "Culloden" είναι ντοκυμαντέρ-αναπαραστάσεις φτιαγμένα για το BBC. Στο πρώτο αναπαραστάται μία πιθανή πυρηνική επίθεση στην Αγγλία με όλες τις επιπτώσεις αυτής. Στο δεύτερο δεν υπάρχει πιθανολογία διότι αναπαραστάται μία εμφύλια μάχη σκωτσέζων και άγγλων στα 1746. Το φοβερό αυτών των ντοκυμαντέρ είναι πως ο σκηνοθέτης που κρατά και την κάμερα συμμετέχει στην όλη δράση. Ρωτά τους ηθοποιούς του και τους ακολουθεί άσχετα αν μόλις έπεσε μία βόμβα υδρογόνου ή τους κυνηγούν δέκα οπλισμένοι ιππότες του βασιλιά Γεωργίου του Τρίτου. Και ενώ στο δεύτερο ντοκ. πείθεσαι προς στιγμήν πως είσαι στον 18ο αιώνα, όταν οι πρωταγωνιστές κοιτούν την κάμερα και της μιλούν, το όλο τέχνασμα απογειώνεται.

Tο "Rose Hobart" (1936) είναι ένα απτα πρώτα avant-garde φιλμ της Αμερικής. Ο σκηνοθέτης Joseph Cornell πήρε πλάνα από μία κλασική χολυγουντιανή επική ταινία, τα έκανε μαντάρα, τα έμπλεξε και έβγαλε ένα 20άλεπτο ακατάληπτο φιλμ παίζοντας με τα χρώματα. Ιστορικό αλλά βαρετό επίσης. Στο ίδιο στυλ είναι και το "Flaming Creatures" (1963) του Jack Smith. Πλήρως avant-garde, πρωτοποριακό, τέρμα gay, όλοι γυμνοί, χορεύουν και εγώ δεν ξέρω τι. Χάθηκα. Τελειώνοντας με το avant-garde, το animation "Heaven and Earth Magic" (1962) του Harry Smith ήταν εντυπωσιακό. Τυπικό animation, αλλά καμπανάκι για αυτά που θα έκανε 10 χρόνια μετά (και έκτοτε) ο Terry Gilliam. Τώρα που είδα αυτά του Smith, έχασα μία μικρή δόση θαυμασμού που είχα για τον Gilliam. Ακόμα τον λατρεύω αλλά τελικά και αυτός έκλεψε.

Κατά τα άλλα, το "Mothering Heart" του Griffith δεν είναι και τόσο άξιο αναφοράς, σε αντίθεση με το σοκαριστικό ντοκυμαντέρ "The House is Black" του Ιρανού Forugh Farrokhzad που έκανε στα 1963. Ο τελευταίος λοιπόν, μπήκε με την κάμερα του σε μία αποικία λεπρών και φωτογράφησε τα πιο ωμά και σκληρά πλάνα που έχω δει ποτέ. Ενώ όμως ο ίδιος προσπαθεί με αυτή την ταινία να δηλώσει πως η λέπρα θεραπεύεται και πως η εξορία αυτών των αρρώστων είναι λανθασμένη, ο τρόπος που το κινηματογραφεί είναι εντελώς λαϊκίστικος. Το σοκ όμως είναι αξέχαστο.

Συνεχίζεται....ουφ

Documentaries, Porn, Cartoons, Experimental et al

2006-06-08T08:40:00.000+03:00

Το βιβλίο του Richard Russo “Empire Falls”, κέρδισε πέρυσι το Pulitzer. Ήταν θέμα χρόνου η μεταφορά του στην οθόνη. Δε θα μπορούσε όμως να γίνει με καλύτερο τρόπο. Ο συγγραφέας διασκεύασε το ίδιο του το βιβλίο και έγραψε ένα σενάριο ποιήμα. Το έργο θα γυριζόταν για το HBO, το κορυφαίο ίσως network κανάλι της Αμερικής. Το παράδοξο είναι πως οι άνθρωποι εκεί πραγματικά ενδιαφέρονται. Είπαν τόσο στο συγγραφέα όσο και στο σκηνοθέτη (Fred Schepisi) ότι δεν υπήρχε θέμα χρόνου και πως η ταινία θα μπορούσε να διαρκέσει όσο ήθελαν. Δεν τα συναντάμε συχνά αυτά. Όσον αφορά το καστ, αυτό είναι για να μένεις με το στόμα ανοιχτό. Ed Harris, Phillip Seymour Hoffman, Robin Wright Penn, Helen Hunt, Paul Newman (σε εκπληκτικό ρόλο και κυρίος υπεύθυνος για την πραγματοποίηση του φιλμ), Αidan Quinn, Dennis Farina, Theresa Russell. Δεν χρειάζονται και άλλο. Το φιλμ διαρκεί τέσσερεις ώρες. Κυκλοφόρησε σε dvd και βλέπεται μονορούφι. Πανέμορφη ιστορία (όχι κάτι το εξαιρετικά πρωτότυπο) αλλά οι χαρακτήρες και οι διάλογοι είναι για να τους χαζεύεις. Γυρισμένο σε 35άρι φιλμ (!), widescreen.

Το “Kiss Kiss Bang Bang” ήταν διασκεδαστικότατο. Κατευθείαν και αυτό σε dvd, Πρώτο φιλμ του Shane Black, σεναριογράφου όλων των “Lethal Weapon” (όχι και κανα σοβαρό credit) και λοιπών blockbusters. Νεο-νουάρ, κωμωδία, φάρσα, αστυνομικό, πείτε όπως θέλετε. Βλέπεται ευχάριστα, αλλά ως εκεί.

Με τα musical δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Εκνευριζόμουν σφόδρα όταν στα καλά του καθουμένου ο πρωταγωνιστής την ώρα που έκανε κάτι ή μίλαγε ξαφνικά τραβάει δύο γυροβολιές και αρχίζει το τραγούδι. Δύσκολα θα κάτσω να δω ολόκληρο ένα musical. Την ώρα που τραγουδάνε, αν και είναι φυσικά αφηγηματική ενότητα, βαριέμαι απεριόριστα. Όταν έλεγα δε σε όλους ότι δεν είχα δει το All That Jazz, με κοίταγαν με μισό μάτι. Τελικά το είδα. Μιά χαρά, αλλά το τελευταίο μισάωρο με όλο αυτό το show, το τραγούδι και το θέαμα, διάβαζα περιοδικά. Δεν είμαι για τέτοια.

Το “Le Melomane” του Georges Melies, είναι ένα τρίλεπτο φιλμάκι του 1903. Έπος. Πρώτα πειράματα διπλοτυπίας, τριπλοτυπίας, ότι νούμερο θέλετε. Τα κεφάλια των ηθοποιών έφευγαν απ’τα σώματα και πηγαίναν στα σύρματα του ρεύματος που έμοιαζαν με πεντάγραμμο. Στο τέλος έβγαινε ένα τραγουδάκι.

Το “King Size Canary” είναι ένα απ’τα καλύτερα καρτούν που έκανε ποτέ ο Tex Avery. Αν και τον ίδιο τον προσκυνάω για τη δημιουργία του Droopy, εδώ έχουμε ένα 8άλεπτο κυνηγητό ανάμεσα σε ένα καναρίνι, μία γάτα και ένα σκύλο. Γίνεται της Κορέας. (απο downloading το ‘κονόμησα. Βρίσκεται πανεύκολα).

Το “The Devil in Miss Jones” του Gerard Damiano είναι απ’τις κλασικότερες τσόντες που υπάρχουν αλλά δεν την είχα δει. Ξεκινά με μία σκηνή που αρκετές μυθοπλαστικές ταινίες θα ζήλευαν. Την αυτοκτονία μιας κοπέλας στην μπανιέρα (ξέρετε, ξυραφάκια, φλέβες, όλα τα κλισέ). Αυτή όμως στο δρόμο προς την κόλαση, εξομολογείται στον μεσάζοντα ότι είναι παρθένα. Αυτό είναι. Μετά αρχίζει το show. Το κλού της ταινίας εκτός από την υπόθεση είναι πρώτον η πρωταγωνίστρια (θεά) και δεύτερο ότι είναι ίσως η πρώτη ταινία που το anal sex δίνει και παίρνει. Κυρίως παίρνει. Και αυτό από downloading. Που να τα βρεις διαφορετικά.

Ακολουθεί μέρος β’.

Marty DiBergi's Real Dream

2006-05-16T09:27:00.000+03:00

Ο Marty DiBergi, σκηνοθέτης του rock'n'roll documentary "Spinal Tap" επανήλθε πρόσφατα και έδωσε μία συνέντευξη. Εκτός του ότι δεν έχει μιλήσει από τότε σε κανένα μέλος του group άσχετα αν αυτοί συνεχίζουν την ένδοξη καριέρα τους, εκμυστηρεύτηκε το όνειρο του για την ταινία που πάντα ήθελε να κάνει. Το ντοκυμαντερ για τους Tap προήλθε βιαστικά αλλά ο Marty ήθελε να σκηνοθετήσει το "Kramer vs Kramer vs Godzilla". Θα ήταν μία συγκινητική ταινία ανθρωπίνων σχέσεων, οικογενειών υπό διάλυση, ένα πραγματικό αριστούργημα που δε θα άφηνε κανένα μάτι στεγνό. Ο ίδιος λέει πως είχε γράψει τη σκηνή στο δικαστήριο όπου μάχονται για την κηδεμονία του παιδιού, ο πατέρας (D. Hoffman), η μητέρα (M. Streep) και ο Godzilla, και ήταν ό,τι καλύτερο θα εμφανιζόταν στα σινεμά. Δυστυχώς υψηλά ιστάμενα πρόσωπα καθώς και μυστικές υπηρεσίες δεν επέτρεψαν ποτέ το φιλμ αυτό να γίνει πραγματικότητα. Έχει κάνει όμως επίσης ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ για τη γιορτή τυριού στην Αγγλία και οι φήμες που τον θέλουν υπεύθυνο για εκείνο το ατύχημα με το gouda που στοίχισε τη ζωή σε έναν κακομοίρη είναι πλήρως αναληθείς.

Unacceptable for Agents

2006-05-12T09:44:00.000+03:00

Ούτε που κατάλαβα πως πέρασε τόσο καιρός και δεν έκανα ούτε μία ανανέωση. Όχι ότι το χρωστάω και κάπου, αλλά αν δε σε θέλει ψυχολογικά, τότε δε σε θέλει alltogether. Έντεκα (11) ταινίες είδα απ'το τελευταίο ποστ, που σημαίνει πως αν γράψω για κάθε μία ξεχωριστά, τότε καλά χριστούγεννα. Επιγραμματικά λοιπόν και με μικρά σχολιάκια:

A Short Film About Killing (K. Kieslowski) : Ένα φιλμ παρμένο απ'το Δεκάλογο του μεγάλου Δάσκαλου, με μερικά πρόσθετα λεπτά για να μη χαρακτηριστεί μεσαίου μήκους. Μάθημα κάδρου και ερμηνειών. Ανατριχίλα.
Everything is Illuminated (Liev Schreiber) : Μεγάλη έκπληξη από την πρώτη ταινία του μερικώς διάσημου ηθοποιού. Παρμένο από βιβλίο, γυρισμένο στην Ουκρανία με έξοχο χιούμορ, κατευθείαν σε dvd. Σιγά μην το βλέπαμε σινεμά.
Boxcar Bertha (M. Scorsese) : Ένα χρόνο πριν το εξαιρετικό "Mean Streets", ο Scorsese διασκευάζει το βιβλίο-βιογραφία της Bertha σε παραγωγή Roger Corman. Παραθέτω απλά τι του είπε ο John Cassavetes όταν είδε την ταινία: "Martin, you just spend a year of your life making shit!"
Night Watch (Timur Bemkmabetov) : Μέγιστο σκουπίδι, άθλια δομή σεναρίου, άχρηστες ιδέες. Και είναι λένε μόνο το πρώτο μέρος της τριλογίας. Ουστ.
The Wrong Man (A. Hitchcock) : Εξαιρετικός όπως πάντα ρε γαμώτο αυτός ο άνθρωπος. Εδώ σε μία αληθινή ιστορία, σε κάνει να λιώνεις από αγωνία. Και ένας Henry Fonda θεϊκός.
Wallace & Gromit in the Curse of the Were-Rabbit (Steve Box, Nick Park) : Πολύ θα γούσταρα να το είχα δει σινεμά, αλλά οι φασιστικές αποφάσεις των βλαμμένων διανομέων ήθελαν μόνο τη μεταγλωττισμένη version στα σινεμά. Στο dvd αποκαθίσταται η ισορροπία. Απλά έξοχο. Καλύτερο και απ΄το Corpse Bride.
King Kong (P. Jackson) : Καθόλου κακό. Καμία βέβαια σχέση με το πρωτότυπο του 1933, αλλά οι 3 ώρες του δε σε κουράζουν καθόλου. Βοηθά και η παρουσία της Naomi Watts.
All Quiet on the Western Front (L. Milestone) : Aυτή είναι η πρώτη ταινία με αυτόν τον τίτλο και γυρίστηκε στα 1930. Είναι ένα πανέμορφο για τα χρονικά τότε δεδομένα αντιπολεμικό έπος.
Leonard Cohen: I'm Your Man (Lian Lunson) : To είδαμε στην Berlinale και σύσσωμοι συγκινηθήκαμε. Όλα βέβαια αυτού του είδους τα ντοκυμαντέρ, όταν γίνονται με τον καλλιτέχνη ακόμη ζωντανό είναι λίγο μακάβρια, αλλά πάντοτε καλοδεχούμενα.
Le Doulos (Jean-Pierre Melville) : Το έδωσε πριν μερικές εβδομάδες η Ημερησία σε dvd και την ευγνωμονούμε. Φανταστικό γαλλικό film-noir με έναν Belmondo να το παίζει σε τρία ταμπλό προδίδοντας τους πάντες.
Inside Deep Throat (Fenton Bailey, Randy Barbato) : H πιο μεγάλη box-office επιτυχία όλων των εποχών (το Deep Throat) και ένα ντοκυμαντέρ που ρίχνει φως στις άγνωστες πτυχές του. Ανέλπιστα ενδιαφέρον.

Αυτά...ουφ, αν τα αφήνεις, αυτά παθαίνεις.

All I Can Do is Perform

2006-04-21T16:47:00.000+03:00

Ισχνή ήταν αυτή η εβδομάδα όσον αφορά τις προβολές. Είχε όμως ένα ανεκτίμητο διαμάντι το οποίο είναι και δυσεύρετο (δεν φαντάζομαι το λόγο) και αρκετά πρωτοποριακό. Το “Performance” των Donald Cammell, Nicolas Roeg γυρίστηκε στα 1970 σε σενάριο του πρώτου, φωτογραφία του δεύτερου και σκηνοθεσία και των δύο, αν και υποψιάζομαι ότι την περισσότερη δουλειά την έκανε ο Cammell. Η κρατική τηλεόραση την είχε δείξει πολύ παλιά (πάνω από δεκαπενταετία) αλλά δεν την είχα δει. Το dvd που έφτασε στα χέρια μου είναι μεν υπερπειρατικό, αλλά ποιός ενδιαφέρεται; Η εταιρία που το έβγαλε βρίσκεται στο www.thevideobeat.com και έχει έναν εκπληκτικό κατάλογο με rock’n’roll ταινίες που πολύ απλά δεν βρίσκονται πουθενά. Μέχρι και το “Cocksucker Blues” έχει. Όσον αφορά το “Performance” όμως, η εμπειρία θα μείνει αξέχαστη. Δυστυχώς η κόπια δεν είχε ούτε αγγλικούς υποτίτλους και ο ήχος ήταν κάπως...χμ..πειρατικός, οπότε δεν τα πιάνεις και όλα, αλλά σε τέτοιου είδους ταινίες μικρή σημασία έχει το σενάριο και οι διάλογοι. Το εικαστικό του θέματος είναι όλη η δύναμη μαζί με το μοντάζ και το sound design. Και ο Jagger φυσικά δεν ήταν ποτέ πιο cool και rockstar. Ας ελπίσουμε να το βγάλει επίσημα κάποτε η Warner για να το χαρούμε καλύτερα. Παρόλ’αυτά ήταν ένα απωθημένο που καλύφθηκε.

Από τις υπόλοιπες ταινίες που είδα το μόνο που ξεχωρίζει είναι το γιαπωνέζικο “Kwaidan” του Kobayashi που είχε κάνει το “Harakiri”. Τέσσερεις διαφορετικές ιστορίες με φαντάσματα, εκπληκτικά γυρισμένες σε στουντιο με τεχνητούς ορίζοντες και αλλοπρόσαλλα φώτα. Εξαιρετική η κόπια της Criterion, αλλά σε ένα μήνα το βγάζει και η Eureka η οποία βρήκε και πέμπτη ιστορία ανεβάζοντας τη διάρκεια της ταινίας στις 3 ώρες. Το “Bob & Carol & Ted & Alice” ήθελα αρκετό καιρό να το δω. Κακώς. Ήταν μία υποτιθέμενη πρωτοποριακή late 60’s σεξουαλικά επαναστατική μπούρδα. Από τις ταινίες που περνούν και δεν αγγίζουν. Το “Domino” του Tony Scott το είδα μόνο και μόνο για τα ελάχιστα λεπτά που εμφανιζόταν στην οθόνη ο θεός Tom Waits ως διαταραγμένος και διορατικός ιεροκύρηκας. Κατά τ’αλλα το μοντάζ μου έσπασε τα νεύρα και με κούρασε πολύ. Το “Le Dernier Metro” του Francois Truffaut που επίσης είδα δε με χάλασε καθόλου.

Στους κινηματογράφους παίζεται το “The Squid & The Whale” του Noah Baumbach, το οποίο συνεχίζει το ιδιαίτερο σινεμά του Wes Anderson. Εξαιρετικό σενάριο, όμορφα γυρισμένο σε 16mm (με blow-up στα 35 για τα σινεμά), τέλειες ερμηνείες κυρίως απ’τον Jeff Daniels.

Sucker for the HBO logo

2006-04-17T21:32:00.000+03:00

Από το 1999 οπότε και προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο των “The Sopranos”, η έννοια «αμερικάνικη σειρά για την τηλεόραση» άλλαξε δραματικά. Περίπου την ίδια εποχή το dvd αρχίζει να κατακτά το home entertainment, οπότε κάτι αρρωστημένα εικονοπρεζάκια σαν τον υπογραφόντα αρχίζουν να τρίβουν τα χέρια τους (και τα μάτια τους). Δεν είναι να βγει μία σειρά σε dvd, ο μαραθώνιος αρχίζει. Να τι έμαθα τα τελευταία 4 χρόνια.

Το “The Sopranos” και το “Six Feet Under” είναι τα καλύτερα. Τελεία. Κάθε επεισόδιο κοστίζει όσο μία ελληνική ταινία (μπορεί και παραπάνω), είναι γυρισμένα σε φιλμ (και 16 και 35mm), έχουν φανταστικούς ηθοποιούς και σενάρια, και είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο υπάρχει η τηλεόραση. Η πέμπτη σαιζόν των Sopranos ήταν και η καλύτερη ως τώρα μέχρι φυσικά να βγει η έκτη. Ενώ το τελευταίο επεισόδιο της πέμπτης σαιζόν του Six Feet Under έγραψε ιστορία. Και εδώ ακόμα γυρίζονται σήριαλ σαν και αυτά που έκανε ο Δαλιανιδης πριν 30 χρόνια. Έλεος.

Άλλες σειρές που κάθησα ευχάριστα και είδα: The Wire (2 seasons), Nip/Tuck (2 seasons, εξαιρετικό), Deadwood (μόλις τέλειωσα την πρώτη σαιζόν, κάθε δεύτερη λέξη που ακούγεται είναι παράγωγο του fuck και του cocksucker, έτσι μιλούσαν btw στη Δύση στα 1880), The Shield (μόνο μία σαιζόν έχω δει, μου άρεσε αλλά την έχω ξεχάσει εδώ και καιρό), 24 (η πρώτη σαιζόν είναι εξαιρετική, οι υπόλοιπες τρεις απλά ίδιες και χειρότερες), The West Wing (είδα τις πρώτες 4 σαιζόν, δεν έχει καμία σχέση με τις άλλες σειρές, προφανώς δεν επηρεάζει κανένα αφού ο Bush επανεκλέχθηκε, αλλά οι διάλογοι του είναι αριστουργηματικοί), Lost (το απόλυτο cliffhanger, αλλά και μία επιτηδευμένη προσπάθεια να καθυστερήσουν το ζητούμενο, δε συμβαίνει απολύτως τίποτα. Τα πρώτα 25 επεισόδια θα μπορούσαν να είναι 10), Curb Your Enthusiasm (αριστούργημα, κωμική όσο δεν πάει, αγγίζει τα όρια του reality αλλά εκεί είναι όλη του η ευφϋία, ο Larry David λέει αυτά που νιώθει), The Desperate Housewives (απαράδεκτο, σταμάτησα να το βλέπω στο τέταρτο επεισόδιο), Gilmore Girls (5 σαιζόν, η μόνο σειρά χωρίς κανένα νόημα, αλλά είναι διασκεδαστικότατη. Έξοχοι διάλογοι. Χωρίς κάποιο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον όμως).

Σειρές με κονσέρβα γέλιο είναι πλέον αδύνατον να παρακολουθήσω έχοντας δει όλα τα παραπάνω. Ακόμα και το Friends που το έβλεπα παλιά, τώρα μου φαίνεται ανούσιο και βαρετό. Το Sex and the City επίσης, παρόλο που είδα και τις 6 σαιζόν, το βαριέμαι. Ήταν υπερβολικότατο, πράγμα που εννοείται μεν στην κωμωδία, αλλά εδώ το ξέσκισαν. Πιο πολύ ρεαλισμό είχε το Star Trek που επίσης δεν αντέχω.

Stereotypes

2006-04-11T19:11:00.000+03:00

Αφού πέρασα ένα τριήμερο τελειώνοντας τον πρώτο κύκλο του “Lost” (θα επανέλθω σε άλλο ποστ, έχω να πω πολλά), η Δευτέρα ήταν τελικά παραφορτωμένη. Πρώτο στη σειρά ήταν το “Blind Chance” του Krzystoph Kieslowski. Την έψαχνα χρόνια αυτή την ταινία. Το καλοκαίρι βγήκε στην Αμερική σε dvd, αλλά μετά έμαθα πως θα τα φέρει και η Odeon, πράγμα που έγινε. Αν συγκρίνετε βέβαια τις εκδόσεις, θα δείτε χαώδεις διαφορές. Τέλοσπάντων. Εκπληκτική ταινία παρεμπιπτόντως. Τρεις πιθανές καταλήξεις στη ζωή ενός νεαρού Πολωνού σε άξονα αναφοράς τη στιγμή που προσπαθεί να προλάβει το τρένο για Βαρσοβία. Σκηνοθετικά ήταν μαγεία. Μαζί με το “No End” και τον “Δεκάλογο” μπήκε και αυτό στα αγαπημένα μου του σκηνοθέτη.

Γι’αυτό που ακολουθούσε όμως κανείς δεν μπορούσε να με προετοιμάσει. Το “Visitor Q” το έκανε ο Takashi Mikee (ξέρετε, Audition, Ichi the Killer, Gozu, Izo) στα 2001 και είναι ένα σουρεάλ ξεκαρδιστικό και θρασύτατο έργο γύρω από μία οικογένεια. Στην πρώτη σκηνή ένας πατέρας πληρώνει την ήδη πόρνη κόρη του για σεξ και στο τέλος αυτήν τον κοροϊδεύει που τελείωσε πολύ γρήγορα. Μετά ο πατέρας τρώει μία πέτρα στο κεφάλι από έναν άγνωστο. Τι κάνει; Φυσικά τον καλεί σπίτι για φαγητό. Στο σπίτι όμως ο 10άχρονος γιος έχει λιώσει τη μάνα στο ξύλο. Έχει και έναν ειδικό χώρο με όργανα σαδισμού. Και μετά σου λένε να είσαι ελαστικός με τα στερεότυπα. Όχι και διεστραμμένοι οι Γιαπωνέζοι. Απλός ευφημισμός είναι. Βρείτε το, το έχει βγάλει η New Star.

Η βραδιά τελείωσε με το Bad Guy του Kim Ki-duk. Είχε βγει το καλοκαίρι στα σινεμά αλλά δεν πλησίασα για δύο λόγους. Πρώτον οι κριτικές ήταν μέτριες (δικαίως) και δεύτερον μπουχτίσαμε με τον Κορεάτη. Πέντε ταινίες του έχω δει σε 1 ½ χρόνο. Αρκετά. Και το hype έχει τα όρια του. Στο “Bad Guy” έχει εξαιρετικές πρώτη και δεύτερη πράξη, αλλά στο τέλος τα κάνει μπάχαλο. Είπαμε, άψογος εικονοκλάστης, τέλειος γνώστης της ζεν κινηματογράφισης, μην το κάνουμε όμως και θέμα.

Την Κυριακή είδα το “A History of Violence” του Cronenberg και αφού τέλειωσε, έβριζα τον εαυτό μου για δύο ώρες που δεν πήγα να το δω όταν παιζόταν στα σινεμά. Η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Τι Crash και πίπες. Δε γράφω άλλα γι’αυτή την ταινία, είμαι ακόμα τσαντισμένος που αναγκάστηκα να το δω σε dvd. Το μόνο καλό είναι ότι έχει το commentary του Cronenberg. Aυτό λέει.

Lift me up, Scotty

2006-04-08T19:11:00.000+03:00

Το να έχεις μία καλή ταινιοθήκη, εκτός του ότι ικανοποιεί το εγώ σου και εγώ δεν ξέρω πως, έχει το προσόν ότι σε δύσκολες στιγμές μπορείς να αποτανθείς για να βρεις ένα φυσικό φάρμακο. Όταν λοιπόν η κατάθλιψη κυριεύει, τότε βάλε κάτι απ’τα παρακάτω στο dvd, και η ανάνηψη είναι θέμα χρόνου, όσο κρατάει η ταινία...

Όλος ο Wes Anderson: Bottle Rocket, Rushmore, The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic with Steve Zissou. Meant to mend.

Harold and Maude: Σε παίρνει αγκαλιά.

It’s a Wonderful Life: Αξεπέραστο.

The Big Lebowski: Το έχω δει 9 φορές ήδη. Κάθε φορά ξεκαρδίζομαι στη σκηνή που φτιάχνει εμπόδιο για την πόρτα η οποία όμως ανοίγει προς τα έξω.

Lawn Dogs: Αθωότητα και μαγικός ρεαλισμός. Τι φινάλε.

The Party: Tour-de-force.

High Fidelity: Ταινία καθρέφτης. Αρρωστημένο.

Mystery Train: Όταν ο βοηθός του Screamin’ Jay Hawkins στο ξενοδοχείο βαράει την ψεύτικη τεράστια μεταλλική μύγα με τη μυγοσκοτώστρα, πεθαίνω.

Monty Python: Όλα. Life of Brian, And Now for Something Completely Different, Holy Grail, Meaning of Life, Live at the Hollywood Bowl. Και φυσικά τα Flying Circus. Είδα ένα σκετς πρόσφατα που o John Cleese έχει μία τηλεοπτική εκπομπή που λέγεται «Κάντε τη Δήλωσή Σας». Έρχεται λοιπόν ο Michael Palin και δηλώνει πως αυτός έχει γράψει όλα τα έργα του Shakespeare. Ο Cleese τον ρωτάει αν γνωρίζει πως τα έργα του Shakespeare γράφτηκαν πριν 300 χρόνια. Ο Palin λέει φυσικά. Τότε ο Cleese ρωτάει «Πόσο χρονών είστε;». Ο Palin «43». Καταλαβαίνετε λοιπόν πως δεν γίνεται να τα έχετε γράψει. Και ο Παλιν χαμογελάει, του σφίγγει το χέρι και του λέει. «Έχετε δίκιο. Είστε εξαιρετικός στη δουλειά σας. Μπράβο» και φεύγει. Ό,τι να’ναι.

Donnie Darko: Δε τη βαριέσαι ποτέ. Διψήφιος αριθμός προβολών ήδη.

American Graffiti: Τα’παμε.

Marx Brothers: Όλα αλλά κυρίως Duck Soup και A Night at the Opera. Ασταμάτητοι.

To Kill a Mockingbird: Λατρεμένο.

Team America: World Police: Everyone has AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS. AIDS.

Groundhog Day: Πιο αστείος εφιάλτης δεν υπάρχει.

This is Spinal Tap: Η αρχή όλων των mockumentary. «Δηλαδή θα τα παρατούσατε όλα για να επιστρέψετε στην πρώτη σας δουλειά; Να πουλάτε παπούτσια;» - «Δεν ξέρω. Το ωράριο ποιό θα είναι;»

Withnail and I: Η λέξη αριστούργημα είναι μικρή.

Les Vacances du M. Hulot: Όλος ο Τατί είναι θεϊκός. Αυτή είναι η αγαπημένη μου.

Bill Hicks Live: Γιατί ήταν ο μεγαλύτερος stand-up comedian όλων των εποχών. Τίποτα λιγότερο.

45 Handymen and 60 students

2006-04-07T12:14:00.000+03:00

To σινεμά του Sergei Paradjanov είναι κάτι τελείως ξεχωριστό απ’ότι και αν έχουμε δει. Την πρώτη επαφή την είχα πέρυσι ένα μεσημέρι στο Τριανόν όταν παιζόταν το “Shadows of Forgotten Ancestors”. Η πρώτη σκηνή της ταινίας είναι σε ένα δάσος όπου ένας πατέρας με το γιο του κόβουν δέντρα. Σε ένα πλάνο λοιπόν ο σκηνοθέτης ανέβασε την κάμερα στην κορυφή ενός πολύ λεπτού δέντρου περίπου 15 μέτρα απ’το έδαφος. Μετά έκοψε το δέντρο με την κάμερα αφημένη εκεί. Αυτό το πλάνο δεν ξεχνιέται ποτέ. Το αίσθημα της πτώσης ήταν τόσο έντονο σαν το πιο διαδραστικό rollercoaster. Η ταινία όμως ήταν απ’τις πιο ακαδημαϊκές που έχω δει. Το ίδιο συνέβη και στο «Ο Θρύλος του Κάστρου του Σουράμ» που είδα τη Δευτέρα. Ένας Γεωργιανός θρύλος σχετικά με την αδυναμία ενός ηγεμόνα να χτίσει το κάστρο των ονείρων του. Κάθε φορά που το ξεκινούσαν, αυτό κατέρρεε. Μέχρι που μία μάντισσα του είπε πως για να στεριώσει το κάστρο πρέπει να χτίσουν μέσα του έναν έφηβο. Το γεφύρι της Άρτας προφανώς δεν είναι μοναδικός θρύλος. Η ταινία όμως είναι εντελώς ιδιαίτερη. Δεν υπάρχει πλάνο που να μην είναι ισάξιο ενός πίνακα ζωγραφικής. Ούτε ένα. Και αυτό είναι το μόνο που μετράει. Άρα αυτή η ταινία δεν είναι για σπιτική προβολή. Μόνο στα σινεμά έχει δύναμη.

Την ίδια μέρα είδα το “The King of Marvin Gardens” την ταινία που έκανε ο Bob Rafelson δύο χρόνια μετά το “Five Easy Pieces” και πάλι με τον Jack Nicholson. Την καταφχαριστήθηκα. Έχει μία φανταστική εισαγωγή, γκρο-πλαν στο πρόσωπο του Jack σε ημίφως να διηγείται μία υπέροχη ιστορία για περίπου 5 ολόκληρα λεπτά. Και η συνέχεια όμως είναι εξαιρετική. Έχει κυκλοφορήσει στα video-clubs εδώ και καιρό.

To “Salvador” του Oliver Stone το είχα ξεχάσει τελείως, οπότε ήταν ευκαιρία να το ξαναθυμηθώ αν και μου στοίχισε ένα ημίχρονο απ΄το Champion’s League. Υπέροχη ταινία, έντονα πολιτική και φυσικά ακόμα επίκαιρη.

Είδα και τον τελευταίο Harry Potter. Κάτι πρέπει να γίνει για να πηδηχτεί αυτό το παληκάρι. Δεν πάει άλλο. Θα σκάσει. Και υποτίθεται ότι είναι και μάγος.

Dark Palindromic Nun Horses’ Stories

2006-04-02T20:06:00.000+03:00

Λίγα και καλά αυτό το τριήμερο. Υπέροχο το “Dark Horse” του Kari. Έξυπνο, πολύ αστείο, όμορφα φωτογραφημένο και πολύ φρέσκο. Η σκηνή στο γήπεδο όπου ο Παππούς δίνει εξετάσεις για διαιτητής είναι για να λιώνεις απ’τα γέλια ενώ διάβασα πως ήταν πλήρως αυτοσχεδιαστική.

Το κλου βέβαια του Σαββατοκύριακου ήταν το “Palindromes” του Todd Solondz. Τελειώνοντας το φιλμ, μου δημιουργήθηκε εκ νέου μία επαναλαμβανόμενη απορία. Γιατί ορισμένες ταινίες δεν παίζονται ποτέ στην Ελλάδα ενώ κάποια σκουπίδια τα φέρνουν και δεν εννοώ αυτά που κάνουν εισιτήρια. Το “Palindromes” ήταν εκπληκτικό. Δεν παίχτηκε ποτέ στα σινεμά, δε βγήκε ποτέ σε ελληνικό dvd και ένας θεός ξέρει αν θα βγει ποτέ. Ο σκηνοθέτης μεγαλούργησε. Για την πρωταγωνίστρια του χρησιμοποιήσε κάπου 12 περίπου διαφορετικές ηθοποιούς όλων των φυλών, σωματικών τύπων, ηλικιών. Σπουδαίο κατόρθωμα.

Και μετά το έριξα στη θρησκευτικότητα. Η Audrey Hepburn στο “The Nun’s Story” του Fred Zinnemann (1959) ίσως είναι η πιο όμορφη καλόγρια που είδε ποτέ το σινεμά. Η ηρωίδα χάνει τον άντρα της και οδεύει για το μοναστήρι. Είναι 1930. Γίνεται καλόγρια και τη στέλνουν στο Κονγκό. Η ιδιότητα της όμως σα νοσοκόμα θα ξεπεράσει την υποταγή του θεσμού της και εν μέσω 2ου παγκοσμίου θα αμφισβητήσει τη θέση της. 152 λεπτά πέρασαν σαν το τίποτα. Φταίει και η Audrey βέβαια. I Do Believe.

You treacherous little yellow vermin

2006-03-30T20:42:00.000+03:00

Αν υπάρχει μία εφημερίδα που έχει μεν πέσει στην παγίδα του δώρου-dvd για έξτρα πωλήσεις αλλά κρατά το επίπεδο των ταινιών στα ύψη είναι το Ποντίκι. Σήμερα μας έκανε ξανά υπερήφανους. Το “Masculin, Féminin: 15 faits précis” (1966) είναι απ’τις αγαπημένες μου ταινίες του Godard. Tην πρώτη φορά που την είδα σε ένα άδειο Τριανόν ένα μεσημέρι του Σαββάτου πριν μερικά χρόνια το είχα καταευχαριστηθεί. Λίγο μετά, ο σκηνοθέτης αρχίζει να ξεφεύγει. Μετά το “Weekend” δεν μπορώ να δω τίποτα άλλο δικό του.

Έπεσε εχθές στα χέρια μου η βρεττανική έκδοση του “American Graffiti” (Lucas, 1973) και το ξαναείδα πάραυτα επιτέλους σε σινεμασκόπ και με το soundtrack στο τέρμα. Όλη η έννοια του ψυχαγωγικού σινεμά χωρίς παρερμηνείες και υποννοούμενα. Λατρεμένο.

Τσίμπησα βέβαια και δύο κορυφαία western του μέγιστου Sam Peckinpah. Ευτυχώς η Warner τα έφερε και εδώ και απετράπτη η αγορά μέσω internet. Ξαναείδα την ίδια μέρα το “Pat Garrett and Billy the Kid” ενώ το “The Ballad of Cable Hogue” θα τιμηθεί μέσα στο σαββατοκύριακο.

Ο The Drude μου μήνυσε να δω δύο ταινίες, πράγμα που έκανα. Το “The 40 Year Old Virgin” και το “The Aviator”. Το δεύτερο το είδα πρωτίστως για να απολαύσω τα ελάχιστα λεπτά σινεδόξας της οικογένειας Wainwright ενώ στο πρώτο εξηπατήθην. Δεν ήταν κακό όμως. Αλλά όχι και κάτι αξιόλογο ταυτόχρονα. Επίσης κακό δεν ήταν και το “The Exorcism of Emily Rose”. Ενώ περίμενα να δω μία αντιγραφή του “The Exorcist”, οι δημιουργοί ήταν πιο ξύπνιοι.

R.I.P. Stanislaw Lem

2006-03-28T18:19:00.000+03:00

Stanislaw Lem (1922 - 2006), συγγραφέας του Solaris που μετέτρεψε σε ταινία ο Andrei Tarkovsky στα 1972.
Ας αρχίσουν οι επετειακές προβολές.

The Spongebob Squarepants Movie, Eros, Monty Python live at the Hollywood Bowl, The Company of Wolves, Motel Cactus, Madagascar, Scarface

2006-03-27T16:56:00.000+03:00

Δηλώνω ταπεινός φαν του Μπομπ του Σφουγγαράκη. Τόσο καιρό δεν τον είχα σε υπόληψη διότι τα επεισόδια που έδειχνε η ΤV ήταν μεταγλωττισμένα. Η ίδια βλακεία έγινε και στα σινεμα. Ευτυχώς το dvd απεκατέστησε την ισορροπία. Δεν είναι και από τα πιο intellectuel cartoon που έχουμε δει, αλλά ποιό άλλο έχει soundtrack απο Wilco, Ween και Flaming Lips?

Στο “Eros” ο Δάσκαλος συναντά δύο μαθητές. Οι μαθητές όμως ξεπέρασαν το Δάσκαλο, για ένα και μόνο λόγο. Αυτός ξεμωράθηκε. 91 έφτασε ο Antonioni και βάλθηκε να ξανακάνει σινεμά, έστω και λειψό. Ψιλοαπέτυχε. Ο Soderbergh ήταν εξαιρετικός και πολύ αστείος, αλλά και πάλι τη δόξα έκλεψε ο Wong Kar-wai. Σε καμία 20αριά χρόνια, θα λέμε αυτόν Δάσκαλο.

Η Κυριακή με βρήκε τόσο hangovered που μόνο οι Monty Python μπορούσαν να με συνεφέρουν. Το live στο Hollywood έχει εκείνο το εξαιρετικό σκετς που παίζουν ποδόσφαιρο η Γερμανική ομάδα φιλοσόφων με την αντίστοιχη ελληνική. Ο διαιτητής Κονφούκιος σφυρίζει την έναρξη αλλά κανείς δεν πάει στη μπάλα. Όλοι συλλογίζονται και ψάχνουν να βρουν τη λύση. Κάποιοι διαβάζουν. Λίγο πριν το 90’, ο Αρχιμήδης ουρλιάζει «Εύρηκα», παίρνει την μπάλα, κατεβαίνει στη μεγάλη περιοχή και σκοράρει. Ο Μαρξ διαμαρτύρεται ότι είναι off-side, αλλά το παιχνίδι έληξε. Α, στο dvd περιέχεται και το χαμένο Γερμανικό Επεισόδειο της σειράς Flying Circus. Εnough Said.

15 χρόνια είχα να δω το “Company of Wolves” του Jordan και το ξαναείδα τόσο ευχάριστα σαν να ήταν η πρώτη φορά. Ναι, και η κοκκινοσκουφίτσα είχε καύλες.

Πριν μερικές ώρες όμως, μία μέγιστη κορεάτικη μπούρδα ονόματι “Motel Cactus” με είχε εξοργίσει. Και μόνο που την ξανανέφερα, συγχίστηκα.

Όσον αφορά το “Madagascar” πολύ κακό για το τίποτα. Όλη η εξυπνάδα που είχαν κατακτήσει καρτούν σαν τα Shrek, Toy Story, Finding Nemo κλπ, γκρεμίστηκε προς όφελος της παιδικής αφέλειας. Μόνο οι πιγκουίνοι άξιζαν.

Την Παρασκευή στη σχολή μας έδειξαν τον πρώτο «Σημαδεμένο» (Howard Hawks, 1932). Εκτός του ότι είναι μία ώρα λιγότερο σε διάρκεια από το remake του De Palma ήταν σαφώς και καλύτερο. Το μόνο που έκανε ο Brian ήταν να πάρει τα εξυπνότερα ευρήματα της ταινίας, να βάλει τη δράση στα 70’s, να αλλάξει το αλκοόλ με ναρκωτικά και να βάλει έναν Al Pacino να βρίσκεται μονίμως σε υστερία. Υπόκλιση στον Hawks.

Haute Tension, Tous Le Matins du Monde, End of the Century: The Story of the Ramones

2006-03-23T20:19:00.000+02:00

Στις προήγουμενες Νύχτες Πρεμιέρας πριν ακόμη έρθει, αρκετοί μιλούσαν για το φοβερό θρίλερ “Haute Tension” (Υψηλή Ένταση) και την απίθανη ανατροπή που είχε στο τέλος. Κάτι τα εισιτήρια, κάτι το πρόγραμμα, δεν το είδα τότε. Βγήκε σε dvd πρόσφατα και το τίμησα. Τι τό’θελα; Πολύ ωραία ατμόσφαιρα, εξαιρετικό sound design, μια χαρά ερμηνείες, μπάζο σενάριο. Το μόνο που αξίζει είναι στην αρχή της ταινίας, που ο Phillipe Nahon δέχεται μία ήσυχη πίπα από ένα κομμένο κεφάλι μιας γκόμενας. «Κοίτα με στα μάτια, μωρό μου».

Το “Tous le Matins du Monde” (Alain Corneau) μου άρεσε πολύ. Πάνε βέβαια 15 χρόνια από τότε που πρωτοβγήκε, αλλά η συνολική του ομορφιά παραμένει υπέροχη. Η μουσική απ’τις βιόλες ακόμα αντηχεί. Καλή η κόπια της artfree, θα μπορούσε και καλύτερη.

Το καλύτερο βέβαια γεγονός της εβδομάδας ήταν το ντοκυμαντέρ για τους Ramones, “End of the Century”. Στο τέρμα και τα έξι ηχεία, απαραίτητοι αγγλικοί υπότιτλοι διότι ο Dee Dee δεν καταλαβαίνεται, και μία ανατριχιαστική ιστορία απ’την αρχή ως το τέλος. Ξαναβλέπεται ευχάριστα για τουλάχιστον 3 φορές ακόμα.

Πάω να δω Bob Σφουγγαράκη τώρα. Διάλλειμα.

Vengeance is Mine, Odd Man Out, The Office Series Two

2006-03-20T01:58:00.000+02:00

Το “Odd Man Out” του Carol Reed, περιέργως δόθηκε δωρεάν το Σαββατοκύριακό απ’τον Επενδυτή. Η εν λόγω εφημερίδα έχει ξεκινήσει ένα «αφιέρωμα» δίνοντας 120 βρετανικές ταινίες σε dual-disc dvd’s. 10 έχει δώσει ως τώρα εκ των οποίων οι περισσότερες είναι αδιάφορες. Το “Odd Man Out” όμως είναι ταινιάρα και μπράβο στην εφημερίδα. Μου κράτησε καλή συντροφιά δύο βράδια πριν ανάμεσα σε αντιβηχικά, παστίλιες και βιταμίνες.

Το “Vengeance is Mine” του Shohei Imamura ήταν μία ταινία που έψαχνα χρόνια. Το κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες η βρετανική Eureka και μόλις πριν ένα μήνα η ελληνική artfree. Αν σας περισσέυουν προτιμήστε eureka. To ευρωπαϊκό αντίστοιχο της Criterion κάνει εξαιρετική δουλειά στα dvd’s κυρίως σε αυτά με την επωνυμία “Masters of Cinema”. Όσο για την ταινία, αριστούργημα.

Η δεύτερη σεζόν του “The Office” τολμώ να πω ότι ήταν καλύτερη απ’την πρώτη. Οι σειρές του BBC εκτός του ότι είναι πολύ μικρές (6 επεισόδια ανα σεζόν) είναι εξαιρετικά προσεγμένες. Το “The Office” του Ricky Gervais είναι απ’τα πιο αστεία πράγματα που έχω δει για την τηλεόραση. Όλοι οι βασικοί πρωταγωνιστές είναι βλαμμένοι γεγονός που μεταφράζεται σε αστείρευτο γέλιο απ’τη φυσικότητα των πράξεων και κυρίως των λεγομένων. Είναι λίγο θλιβερό μέσα στην υπερβολή του, αλλά ξέρει να το ισορροπεί. Το έχω δει ήδη δύο φορές, πάω για τρίτη.

Ssshhh…it’s starting

2006-03-20T01:57:00.000+02:00

Αυτό το blog είναι σινεφίλ και μόνο. Αυτή είναι η ιδιότητά του. Πέραν τούτου είναι ηδυπαθές, πλήρως εγωιστικό και αυτάρεσκο. Δεν έχει καμία χρηστικότητα, δεν είναι site για κυκλοφορίες dvd ούτε είναι site με κριτικές. Απλά είναι ένα ψηφιακό journal που ίσως βρουν ενδιαφέρον οι συλλέκτες dvd.